გატეხილი კამათელი
Halil İbrahim Özcan
დაზიანებული აპკი
შიშველი სიცრუის თამაშში
შამფურზე წამოცმული, გაცვეთილი ფოტოს გარეკანზე გადასრიალდა.
გაუგებარია, რად მჭირდება ხელახლა შობა.
ყოველ ჯერზე, როცა გხედავ,
მიტოვებულ რუკებზე რომ გეძებდი,
რა ფასი ექნება ჩემს ამ მარტოობას?
ბაზრის მოედნებზე, საღამოს სარეცელზე ვიკრიფებოდი,
დახეული აპკის ნაპრალიდან ხმა არ ისმის.
მოდი, შევეჯიბროთ, ვინ უფრო მალე მოაგროვებს კუდს –
თავიდან ფეხებამდე წითელი მწუხარებითა და სიმძიმით შემოსილი.
მზერა მარჯნისფერ-წითელ ყინულზე გამიშეშდა, ყოველგვარი წუხილის გარეშე.
სანამ ბავშვი ჩემი გულის ჭრილობაზე შარდავს,
ქურდობა იარაღად მექცა, ხელად და ჩემი ცხოვრების წყვდიადად.
თოვს და თოვლი ჩემს თეთრ სიმრავლეში რჩება.
შუალედური სივრცეები
ცხოვრება გადის თავისი დაგვიანებული მარტოობით.
ძველი, ბოდვითი ფიქრები გაოცებისგან ბერდება,
მომავალი პროგრამების ანონსები გამოტოვებულია.
ყურადღების გაფანტვის თბილი წამები –
სულ ძირს ვვარდებით.
ადგილები უკვე დაკავებულია.
ჩემი პატივისცემა ცარიელ ნიჟარაში ღებინებას არ ჰგავს.
რა სჭირს იმ სიზმარს, უღრუბლო ავტობუსებში ძილში რომ ვბუტბუტებდი?
როგორც არ უნდა შევხედო, მისი უისტორიობა მაოგნებს.
მიპოვნე ჩემივე ხმით,
ეს აპოკალიფსია, რომლის ზღვარზეც ვდგავარ.
გააღე კარი საკუთარი თავისთვის.
გაიხსენი,
რომ მოალერსე გონების გულმა სიმშვიდე ჰპოვოს.
დანები, რომლებიც ერთმანეთს ეჯახებიან, ელვისებურად შორდებიან.
ზუსტად ისე დაასრულე, როგორც თქვი.
ეს იმ სილფში იმალება, აქ რომ ვიგამე.
კოცნისას იქ ვეხები, სადაც მსურს.
განგებ ვიძირები.
სიზმარი ნაცნობ გასაქცევებში დახეტიალობს –
საზარელი ჟანგი, თავისი უეცარი, მოწუწუნე ერთგულებით.
დაბადების ბაღში მოგონებებიც კი გაქრა.
ჩაის დალევის სურვილიც აღარ მაქვს.
მშვიდობიან საღამოს ვუსურვებ სისხლმდენ ქალებს.
რა ვქნათ? წვიმები შეწყდა და სიცივე დაიწყო.
მე დავიბადე.
ეს ჩემი ისტორიაა.
ცხოვრება თავის დაგვიანებულ მარტოობაში მიედინება.
დაზიანებული აპკი (გაგრძელება)
შენ ჩემს სამოთხეში ხარ, გაქცეულო ეშმაკო!
ვიოლინოზე უკრავდი წვიმის ქვეშ,
ნგრევის ჟამი იდგა.
სასოწარკვეთის საათიდან მტვერს ვწმენდდი,
ფანჯრის მინა ჩამსხვრეულიყო.
ნუ მოგატყუებს ჰორიზონტი, ის უძირო ექო.
სწრაფად მზარდი დანაშაულის მიმზიდველობა –
მიწისძვრა,
ეს წმინდა ძილი…
სად იყავი?
ეს გუშინდელი ღამის სილურჯე…
შენ ხარ ის, ვინც ამ მოკლე შეხვედრას გაურბის?
შეუქცევადი გზების აისზე –
სუფთა მანძილი.
სიყვარულის შუშისფერი სახე,
ნემსი, მიმოფანტული ნაცემ ენაზე.
შე შეიცანი ღამე,
არსებული რეალობის ფასად.
მისი სახე დაუფარავია –
სურვილი,
პლუსი და მინუსი,
ლტოლვა…
ხმას არ იღებ.
უფრო თეთრი, ვიდრე ოდესმე.
ამინდი თუ გაუარესდება, სრულიად განწირული ხარ.
მაშინაც კი, თუ ჩემზე დაბლა დაეცემი,
დაკარგული ისტორიის ნაჭუჭში შეაბიჯებ.
როგორ შევძლო მაშინ ამ თამაშით ცხოვრება?
უმიზნო სრბოლის შუაგულში
როგორ ვიპოვო ჩემი გზა?
სანამ მე მოკრძალებით ვუკრავდი ლაუტაზე,
ჩემში ჩიტები ბუდეებს იშენებდნენ.
სტეპის ჭის თვალიდან
ერთი გასროლა ნამდვილად ღირს.
მწირი წარმოსახვა.
ვიწროყელიანი დოქი…
მთელი ცხოვრება დაგვიანებული იავნანათი ივსება.
სიყვარული პატარა „მიყვარხარ“-ით,
ცოტაოდენი ტყუილითაც მოაგვარეთ საქმე.
დილით ყველა საკუთარ თავთან იღვიძებს.
სარკის წინ
დღეს დილით, პიკნიკის ადგილას,
ამ უკანასკნელი წერილით იარაღს ვყრი.
გაღიზიანებული და მხდალი ვარ.
ჩემი მტირალი ჭა, სადაც საკმეველი იწვოდა –
როგორ ავუხსნა ეს ვინმეს პირდაპირ და გარკვევით?
დაუფიქრებელი გაზიარება ამ გულწრფელ სიყვარულს კვებავს.
ის, რასაც ველოდები, საკმარისი არ არის; ეს ისაა, რასაც ვერ გავექცევი.
ხელიდან გაშვებული დღეებისთვის –
ბლაგვი, შებრუნებული ნემსი.
დღეს დილით კაშკაშა ყვითელი სიცარიელე გუგუნებს.
გაზაფხულის სურნელი გატეხილ ოლეასტრებში…
იმედია, ხორცში კბილი არ ჩამრჩენია.
სავარძლების შემაძრწუნებელი ფერები
დროა, ჩემს სარეცელს დავუბრუნდე და ყორნისფერ ღამეს შევუერთდე.
უნდა შევწყვიტო ლაპარაკი, თოკებითა და სანთებელათი საკუთარი თავის წვა.
ყველაფერი დროულად უნდა აღსრულდეს.
მე შენთვის ფანტასტიკური მენტორი ვარ.
ხშირად აქედან მიწევს დაკავშირება, რაც განხეთქილებას აქრობს.
შენ თავისუფალი ხარ ჩემს გვერდით.
მწარე გემო;
ცარიელი ქოხები, სავსე წყევლითა და ნამარხებით.
ძველი ჩვევები ჩიტის ბუმბულებივით ჰკიდია ჰიბისკუსის ყვავილებზე.
ყველა ნაცნობ სახეს თამაშის ერთ ბოლოში დამწვრობა ატყვია.
მაჯაზე საათის მოჭერის სურვილი –
დილის ბუნებრივი რიტმით, ვინ იღვიძებს პირველი?
ეს თეთრი სამყაროა, რომელიც შენ ამ შემაძრწუნებელი მელოდიის სიმებს მიაბი.
ფანჯარასთან, სადაც დაგავიწყდა, ვინ გელოდა,
ბეღურავ, შენ ღამე ფრთაზე გაატარე –
ეს ძილს გიფრთხობდა.
საქანელა
ბეჭედი, თავისი გაცვეთილი სიამოვნებით, დიდ სიზმარს აიძულებს.
განმეორებადი თვითმკვლელობა დროში გაჟღენთილ თამბაქოს ჰგავს.
სირცხვილი, მკვდარი წვიმები, გოდება და სიცილი –
საწოლის გვერდით მდგარი მძიმე წიგნის გვერდები დალუქულია.
როდესაც მჟავა უსასრულობამდე გაიხსნა, სევდა ჩემს სახეზე დაგროვდა.
ჩამქრალი, ყველაზე კაშკაშა შუქიც კი ვერაფერს გვასწავლის სიბნელეზე.
თანამონაწილეობის გემო მშვიდ წყლებში, სამარხ კუბოებზეც იგრძნობა.
სიხარულის ნამდვილ მწვერვალზე – უხეში მოპყრობა.
განაწყენებულებმა დღისით პოვონ თავშესაფარი.
წამწამების წყლებში, სადაც ანგელოზი ბანაობს,
ამბობენ, რომ შენ იყავი უკანასკნელი, ვინც გაიცინა.
მოჩქარე ხმაური
ყველა გაწეულ ძალისხმევას შეცდომით ჩახუტებად მიიჩნევს.
ჩემი ცელქი იერი, ოჰ, ეს თაღლითური ღიმილი!
ის პროთეზებით დადის.
არც ეს ვარ მე, ჩამოკიდებულ საქანელაზე.
ამ მწუხარების დღეს ცხელა და ოფლი მდის.
ყაზარმები ძველებურად გოდებენ,
ფარნის ცივი შუქი ურყევი რჩება.
მოხუცთა ცხელების წამალი – ფრთები.
მთავარი არტერიები საღამოს სიამეთა წყვდიადში იძირება.
ქარავნებს უყვართ მიგრაცია და ჩვენც გვიყვარს.
დიდხანს ვიზილებით,
თანაც, სადღესასწაულო სტუმრობებზეც ვაგვიანებ.
ჩემს სახლს ყოველ ჯერზე ჩხრეკენ.
შენამდე ჩემი ბავშვობა ოფლის წვეთი იყო.
ჩამოხრჩობილთა დაგრძელებულ ჩრდილებში,
დაღვრილი სისხლით…
ვინ ჩასულა მიწისქვეშეთში ისე, რომ საკუთარი სახელი არ ეძებნა?
ქების უდაბნოში, რომელსაც ბრმები გადიან,
მითხარი, ვინ…
ყველას, ვინც ჩვევებს არ თმობს,
შენ მაინც…
ნუ იტყვი, რომ გაიზარდე,
კარგი?
ხავერდი
მან თავისი ფერფლი დაღლილ კრებებზე დატოვა.
კრიმინალური ვოიაჟები…
სერანკამი…
სულ ესაა.
რამდენი სამყარო შეარყია წასვლამ?
თავს იტყუებ.
ბადეებში გაბმულ მოსაცდელებში დასახლება,
ყველაზე სუსტის განადგურება – ეს წერილობითი განცხადებაა.
ყველამ ერთად უნდა შევცვალოთ ყოფა, ახალი საბაბების გარეშე.
ყვითელი გვერდი
წყალობა გულებს შემთხვევით ავსებს,
ხელისგულის ხაზებიდან დაწყებული.
აწმყო მომენტია ის, რაც შფოთვას ბადებს.
განწირული თვითმკვლელობების პირველ მისამართებზე
მას შუბლზე ნაწიბურები აჩნია.
დავიწყებული მანძილის მოგონებებიდან
ისინი ნაცნობ ნაკლოვანებებს აგროვებენ.
მზიან სანაპიროზე, სიზმრისეულ თავბრუსხვევაში,
ეს შორეული თეთრი სიკვდილი, ნისლში გახვეული,
ჩრდილების წიაღში რჩება, რომლებიც ტანჯულ მზერას ეცემა.
სიმშვიდე, სადაც ხმები ცოცხლდებიან.
სად უნდა ვეძებოთ
მისი თმა მხოლოდ დანახვაზე აენთებოდა.
ბედნიერი ზღვის ფრინველები…
შენი პირი, ფიცის გარეშე გამრუდებული მზეზე.
თითს ვწოვ.
წყენა მაჯაში ვრცელდება.
რა არის ის, რაც გაშორებს, რაც ამახინჯებს შენს ნაძალადევ ღიმილს?
ორი გზის გზაჯვარედინი –
შეხედე, ის ისევ აქ არის.
დაცემით გამოწვეული ენის ბორძიკი…
რასაც სიცოცხლის გამომშრალ ნარჩენს ეძახი –
შემოდგომა შავი შარფით.
ყოყმანის მსგავსი ხელის ჩამორთმევები, არსებობის მარშირებული ბატალიონები.
წლის გიჟური ბაღი ცაში,
მერცხლები, რომლებთან ერთადაც ვცეკვავდით
მდევარი პოლიციელების თვალწინ.
მოხუცი მებრძოლის მკერდი აენთო –
რამდენი დანა ჩაუვარდება ბრმას ხელში?
კარგი, კარგი…
ის წინ და უკან ირხევა ნაზ ჩაღრმავებაში.
ჩემს მკერდში დანთებული ცეცხლის მკვდრები –
დაე, ეს ჩემი პასუხისმგებლობა იყოს.
პლაკატი გაფრინდა.
მეორადი ფოტო…
მოკლებული.
ცხრილი
აბრეშუმი ხმაურიან სიბნელეში,
საკეტი კარის ენას ამსხვრევს.
დაკარგული საქმეების სავალალო წარსულში
მელნის ჭურჭელი, არეული და სისხლმდენი – თავად სიცოცხლეა.
სიზმრების ჭებიდან ამოზიდული ნისლი –
ეს მეხსიერების დაკარგვაა.
უძლური ოცნება.
საკუთარ ნაღმზე ფეხის დადგმა, ცრემლიანი თვალებით –
ეს დამშვიდობებისკენ ნასროლი ისარია.
მკვდარი ღრუბლების შუადღეა,
ზამთარი, რომელიც ცაცხვის სურნელში გავატარე.
ყურადღების გაფანტვა – აი, რა მოხდა ბოლოს.
ყველას გვაქვს მხარე, რომელიც ქარისგანაა დაცული.
ყოყმანის ლაქა ხელნაწერზე.
სხეულები, რომლებიც ერთი და იგივე პროცესის გამეორებაში დავკარგეთ.
საბოლოოდ მოვახერხე „დამწყებთათვის განკუთვნილი ყელის“ შექმნა –
რომ შევძლო მისი გაჩუმება, როცა ბედნიერი ვარ.
ორი შუშის ტუჩი დანალექ ცხოვრებაში ჩავარდა.
ღვთისგმობის ათასგვარი გამოძახილი,
ემიგრანტის სისულელე.
ჩემი მძევალი ისევ მარტოა.
დაუღალავად ვეძებ ძველს.
ორი ჩასუნთქვით დამარცხებული უკუჰაერში,
მწუხარების ნიაღვრით შეპყრობილმა, მკერდის სიცარიელეს ზურგი ვაქციე.
ხის ჩრდილები აღარ გაზრდილა.
დეფექტური ნაბიჯის გადადება
ფოლადის წყალში გადავვარდი.
იაფფასიანი, ერთფეროვანი სიზმრები, გულს რომ ამშვიდებს.
უხერხული და მორცხვი გავხდი.
შენ ჯერ კიდევ ბავშვი იყავი.
ღრენა იქ, სადაც წევხარ.
გჯერათ თუ არა, ჩემი ახალგაზრდობა მოგზაურობა იყო.
შავ თმას იზრდის თავის სიმარტოვეში.
ცათამბჯენები ჩემი პატარაა…
ვადაზე ადრე დაკარგულთა რიცხვი იზრდება.
სასიხარულოა, რომ პური დაგვიანების ფონზე აუტანელ იმედად იქცევა.
დინებას თუ გავყვები, მდინარეები ჩემს ხელში იშვებიან.
აუცილებელი ცოდვები ენაზე მწველი ქვებივით დასრიალებენ.
თუ მოხვალ…
თუ მოხვალ…
ჩემი გაზაფხული ორად გაიყოფა.
(დაღლილ ციხესიმაგრეში უხერხულად ვარ, გარგარის სურნელით გაჟღენთილი ტალახის ღმერთების სიმძიმე მაწევს. ვაზაში ყვავილები ვიყავით, ქუჩების მწვანე წვეთები. ღამესთან ერთად გაჩნდებოდა განაწყენებული გზა. მტვრით დაფარული წინააღმდეგობები შემცირდებოდა. აი, რა მოხდება, თუ მექანიკურად დაელოდები. მონასტრის კედლებზე სასტიკი ჩვენება. რა მშვენიერი იყო სამკუთხა რეცეპტები. თავიდან ბოლომდე ასეთი უაზრო იქნები. მგლისთავიანი გოგონა ორმოცი ცხვრით: რამდენი კუბოს სიგრძის ლოდინი დამგვიანებია?)
რომც გავიზარდოთ, მაინც ვნახავთ და ვიცოცხლებთ.
ასაკი ზოგჯერ ხუმრობს ადამიანის ღირსებაზე.
ეს საეჭვოა.
ვყოყმანობდით „არაზე“.
ორსართულიანი საწოლის ძირში
პრიორიტეტი ის კედლები იყო, რომლებიც პატარა თითებმა დაანგრიეს.
მგლოვიარეთა და გმირების სასაფლაოები…
წყალი არ არის?
წყალი მომეცი, ვიწვი!
მისი ზომები მწვანე ტყეში შორეული მეჩვენება.
თავი გვერდზე გადაუვარდა,
გესროლეს და ენა ჩაგივარდა.
რევოლუცია ბენზინგასამართ სადგურზე…
სასურსათო მაღაზიას ან ყასაბს არ ვთვლი.
მაგრამ მაინც მესმის.
ჩემი სამგლოვიარო სამოსი არ მერგება.
ნემსებით სავსე სიცარიელის მშვიდ საღამოებში
ჩირაღდნების მსვლელობა უსასრულოდ იჭიმებოდა.
ნაადრევი მოთმინება.
შესაძლოა, ამიტომაც დაპატარავდა სამყარო.
ბრბოში წელში მოხრილი რომ მთქნარებდი,
ახალი ბრძოლისთვის ხმლების ამოღება დაგვჭირდა.
მნიშვნელობაზე აღმატებული ხმაურის წინააღმდეგ
ის წყლიდან ნაცარს იღებს.
შეხედე, დერვიშ!
საზარელი გაქცევა
საკამათოა, რა ქსოვილი იქსოვებოდა პირველად და როდის.
დეტალები ისტორიის შეგირდობაშია.
წარსულის უეცარი, დაწერილი დღეების ქრონიკა –
დაუმთავრებელი პარტნიორობა დარტყმის სისწრაფით.
ღამისთევები მეზობელ ცხოვრებებში…
ეს ყველაფერი გამკაცრებულია და ამ სიმტკიცეს ამბიცია ახლავს.
ხის სკამების დერეფანი…
ყვითელი კორდონებიდან ათასობით ადამიანი გოდებს.
დახეული დანის ნაპრალში
გეოგრაფიის შესასწავლად დრო არ გვეყოფა.
ნაკვერჩხლის წინ
ენა მეწვის.
გამორთეთ შუქი –
ახალი ლიდერები საზარელ დევნილს ელიან.
ზარი დაირეკა
შემთხვევით ვინმეს ხელჩაკიდებულს გადაეყრები?
რაც უფრო მეტს გავრბივართ, მით მეტად იქცევა უდროობა ნაკვერჩხლად ხვალინდელი დღის იგავებში.
მყვირალა წითელი, სადაც მისი კალთები იხსნებოდა…
უყურე, მოციმციმე ფაზაში
დივერსიული ვიბრაციები ტოტებში ხვდებიან ერთმანეთს.
კამათლის ჩრდილი.
თუ ის ერთიდან თექვსმეტ პროცენტამდე გაიზრდება, მაშინ ეს ჩვენზეა.
ჩვენ ისინი დავაცალკევეთ, ვარსკვლავები შეიცვალნენ.
თუ შეძლებთ დასწრებას, ნუ შეყოვნდებით.
საკუთარ სისასტიკეში იხრჩობიან.
ენთუზიაზმი შენს მიერ აღმართულ თასში –
მარილიანი ლოყები მინაზე, იატაკზე.
მიზეზი უცნობია.
ერთი მიდის, ერთი ტირის და მესამე აღარ ბრუნდება.
ზარი დაირეკა.
დაე, სიხარულის შუქები ახლავე აინთოს.
ერთხელ…
დინგ-დინგ-დინგ.
მძიმე საიდუმლო
ღრმად ჩაეშვი სიზმრებში მოტყუებულ ბორცვებზე.
წლები უკან მომდევენ.
წყევლაა ის, რაც ამ კოცნისკენ მიხმობს.
ეს არ საჭიროებს თავმდაბლობას.
უბრალოდ…
დრო ბავშვივითაა, ჩვენნაირი.
ორივე ლოდინის ლურსმანი
და წვენი…
ოდესღაც მამაცი, მკაცრი ბიჭი იყავი!
შენ, ვინც ჩემს კვალდაკვალ დადიხარ –
ხალხი ამას ვერც კი ამჩნევს.
თვითონ ბერდება.
მუხლები უნდა მოვიკეცო და სახე საბანში დავმალო.
ყოველთვის ასე ხდება.
მაშინაც კი, როცა ჩემი დუმილის სარეცელი მიწისქვეშ ჩაეშვა.
დაღლილი გაჩერება
საიდან გადაიშალა ბოლო სიტყვების ყდა?
ურწმუნოება სწორედ ესაა: ნისლიან მთებში მუდმივი ძიება.
ვისი სიყვარულისთვის, კაბის ნაოჭებში…
თაყვანისცემა.
ძველი სარეცხი სასახლეების კარებთან.
ხეთური ქვები აქაა, ბილიკი რომ არ დაიკარგოს.
ფარდა ეშვება.
ძილი ახლა შეუძლებელია.
შეჯახების ხმაზე ხელები ფოთლებში ამებურდა.
ეს მის ღიმილს არღვევს –
უფსკრული, რომელსაც მუდამ თან ვატარებ.
განწმენდა
ჩემი საყვარელი შუბის წვერზე
ის სიცოცხლისგან შობილი ბავშვი იყო.
მისი ღიმილი ბროლშია ჩასმული.
მკერდს შორის სირბილში –
ფორმალური შერწყმა.
შემდეგ წამოვედი და ქვებით დავჭერი.
ფრინველები მსოფლიოს ყველა ენაზე…
ეს პირველად ვქენი, გენიალურად.
გადამირჩინე გული.
ჩემი გული, სისხლი, რომელიც შენ დაცალე.
შეინახე.
ყავა არ მინდა.
არც მუქი, არც უბრალო.
კარზე ბრახუნი და ნგრევა აღარ განმეორდეს.
ლურჯი ახლოვდებაო, თქვა მან.
ამ ჭიქაზე ჩემი ფრჩხილები უცხოა.
სულაც არა.
სიჩუმე კონტეინერებში ჩავასხი.
რა ფასი ექნებოდა მაშინ გამომწვევ მზერას?
დილის უცხო შუქებში
დამტვრეულტარიანი ხანჯლები მენატრება.
ამაო გულწრფელობა.
უსაზღვრო გაოცებაში, სიყვარულით მოკლული…
გადამირჩინე გული,
დაზოგე სისხლი,
შეინახე.
მარგალიტის ხანჯალი გატეხილი ტარით
ხიდები ცრუ ცეცხლია.
ამ საათზე უნდა ვიტირო?
სინამდვილეში,
რომელი საათია?
ნეტავ ჟანგიანი კარის საკეტი ვიყო.
ბავშვობაში ვამბობდი ხოლმე.
დაუყოვნებლივ,
ყოველგვარი სირცხვილის გარეშე წავიდოდი.
არასოდეს…
ჩემი ნაბიჯების ნიაღვარი გრძელ გზებზე დარჩებოდა.
მაინც, წყენას არ ჩავიტანდი გულში.
ნუგეშის ძიებაში გზა ამებნა.
თვალებში შემომხედე, ვიცი, შემომხედე.
რისხვით,
იმ წამს…
გამომძიებლის ხმა გვესალმება უცხო ნაპირებიდან.
ქვეცნობიერად საკუთარ თავში ვიხრები.
გული მიწვრილდება,
კვნესაც კი არ ბრუნდება.
როცა ოცნებები სრულდება,
ეს ურწმუნო მოგონებები…
შორიდან, უსაზღვროდ…
ხელისგულები სისხლიანი მაქვს.
ოჰ, ლოცვებით დალოცვილი სიახლოვე!
უძილო ღამეში, მოჭრილი თითებით
გაჩვენებ,
დაწერე-მეთქი,
ზამთარი-მეთქი…
გაზაფხული კი სწორედ აქ არის.
ექსპედიცია
ვუთხარი ჩემს თავს: დამავიწყდა.
დაივიწყე.
უბრალოდ არ გამოვიდა, ჩემო მასპინძელო, არ გამოვიდა.
ვეჭვობდი, ხელები მიკანკალებდა, ვიცოდი.
წყევლა მე მერგო.
დავიწყებულ სიზმარში შხამი და სურო კართან მელოდა.
ნუ იცდიო, ვუთხარი ჩემს თავს.
ნუ იცდი.
შენ მკითხე და მეც გეუბნები:
გარდამტეხ მომენტში უკან ვიხედები…
მხოლოდ დავიწყებულნი მაინტერესებს.
ეს უდიდესი დანაშაულია.
დაჭერის პირას ახალი გაქცევა იწყება.
იკითხეთ ყელის გამოფიტვაზე.
შეეხე საკუთარ თავს და დაბერდი.
დამივიწყე თავისუფალი ცხოვრება.
ენამ ნადავლი გააუფასურა მათ თვალში.
საღამო იყო.
მიყვარდა მაშინდელი უთავო ლურსმნებით ნაგები კედლები.
ჩრდილები იქ სულებს ეძებდნენ.
სიბნელე იყო ტყუილი, დამსხვრეული დროიდან მოსული.
მწიფე, როგორც გაყვითლებული ფოთლები.
დამშვიდობება ყოველი შეხვედრის შემდეგ მტკივნეულია –
ამას დრო გვასწავლის.
ტანჯვაში
დააკვირდით წამს,
მიეცით სიცოცხლეს უფლება, სხეულში შემოგეპაროთ.
ყრუ სიკვდილი
ის არასოდეს სწყალობს.
შენი გულის ქუჩებში
ლექსი, რომლის სევდაც არის „რა მოხდებოდა, თუ…“
ხელწერა გავასწორე.
ჰაერი სუფთაა, წყალი გრილი და ყინულის გემო აქვს.
ჩემი ქანდაკება გატყდა, სახე ხელებში მოიქციე.
შავი ცნობისმოყვარეობა შუაში დარჩეს.
საკუთარ ხეებს ვაფარებთ თავს.
ზანტი სისწრაფით…
კვალი ქარიშხალსაც ვერ ბადებს, რა სამწუხაროა.
პირს ვივსებთ იდეით, რომ მკვლელობა სავალდებულოა.
ნაკვერჩხლები სიჩუმესთან ერთად –
ეს ბოდიშით არ სრულდება.
ასჯერაც რომ მოხვიდე დედამიწაზე, ვერ დაიძინებ.
უკანასკნელი ზარიც უპასუხოდ დარჩა.
წყლის ზედაპირზე ნაზად ზიხარ.
დაზიანება ფანჯრებზეა.
სიზმრიდან გადმოხტომილი ქვა…
ფეხები სუფთა მქონდა.
კბილებიც კი გავიხეხე.
ბაზრის მოედნებზე დავხეტიალობდი.
გაცვეთილი ცხოვრების დახლებთან
წყლის შროშანები მის არყოფნას რწყავდნენ.
ის ფრთხილად გაეცალა მათ.
გული მტკივა მათი მკვლელობების გამო.
საკვამურები საკუთარ ფერფლს წვავდნენ.
კითხვები იწყება.
შესაძლებლობები გათამაშდა.
სახეები…
რომელი შევინარჩუნო?
მხოლოდ ხელები დამრჩა.
ესეც აღარ იყო საჭირო.
არავისთვის ვაპირებდი მოგონებების დატოვებას.
მოპარული კარები წრეს ჰგავდა.
იმ ღამეს მის გულში უშფოთველად შევაღწიე.
ღრუბლები მშვიდად იყვნენ.
თვალები ღია დამრჩა.
ეს სიყვარულადაც ვერ იქცევა.
განშორების გასასვლელი.
ღამით, როცა თქვა: „შენ კაცი ხარ, მე – ქალი“,
ფარდები დასაშინდა.
ქარით დაფარული სევდა.
როგორც ვარდი გადავარდება უკან…
ყბა ეკვრება და ბორძიკებს.
გაოგნებისას ადამიანი მუდამ ორმოში ვარდება.
ბოლო სამოსიც კი დაივიწყება.
ფიგურა ქრება.
სხეული, ნუგეშის მაძიებელი, მიდის.
ქრება, სურნელი ქრება…
უმანკოება სრულდება, დედა კვდება.
ჩრდილოეთის ჰარმონიკა
სარკეები მსხვრევადია.
პინცეტი ხის ცხენებს მიაჭენებს.
მონატრება მთელი ცხოვრების ტვირთია.
შეხვედრა…
ღვთის ენა, სიმარტოვის მკვლევარი – მდინარეა.
ჩრდილოეთიდან ჰარმონიკის ხმა ისმის.
კითხულობს, რატომ დაიბადა ქალწულად.
კალენდრები, რომლებსაც ადანაშაულებდა…
სიმართლე, უხალისოდ ნატარები საიდუმლო,
ნაოჭები ისევ საიმედო მფარველები არიან.
დროსთან ერთად თავებს მაღლა სწევენ.
კანაფი, სადაც სისხლი გაშრა, დუმს.
ლოყაზე ორი ნაოჭი, თითქოს საფრთხის ნიშნად.
მომღიმარი ილუზიით
ყველა წესი დარღვეულია.
ფერმკრთალი ბილიკი.
ქვასავით მძიმე ისტორია, სადაც ენა სურვილებისკენ მიილტვის.
მანამდე იქ არასდროს ვყოფილვარ.
სარეცელზე წოლა ამ იდუმალ წინადადებებს შორის…
ერთხელაც არ მომეცა შანსი, მეკითხა: რა არის სიყვარული?
ტოტი გატყდა, ტოტი, რომელიც კანკალებდა.
ასფალტის ხმაური მენატრებოდა.
ორსართულიან საწოლებს მძაფრი სუნი ასდიოდათ.
ძილსა და სიფხიზლეს შორის
კლერკის ხმა ჟურნალში გაწყდა.
სიყვარულის თვალები უხილავი გახდა.
გაურკვეველი ეპიტაფია
ნავსადგური დუმს.
გემის ჩონჩხები კურთხეულია.
ჩემი მსხვერპლი, ტალღებში დამხრჩვალი, უდაბნოში ჩავიდა.
წყალობა არ არსებობს.
მაინც წავა…
იყავი მოწყენილი.
წინადადებაში, რომელიც ცოცხლად ინარჩუნებს დაბრუნებულებს,
ხმელეთზე პირველად დაბიჯების აღელვებით…
მეხსიერება კარგია, თუ ეჭვებს არ დაუზავდები.
ის ნაბახუსევის ნეტარებაში იჭედება.
ღამის ვარსკვლავები…
უსიცოცხლო, დაცემული შიშებით.
ჩვენ კოპირებულ მსხვერპლებად ვრჩებით.
ნისლის სუნით გაჟღენთილ ადგილებში
ის თავსაფარს იხსნის.
სიამოვნების ბილიკებზე ბრძოლაა.
ტბებიდან ამოზიდული აბრეშუმის საბანი.
სიბნელე პირში მეფშვნება.
ყველაფერი დაკარგული ახლა ტკივილია.
ტყუპისცალი, რომელსაც ხვალ არ უწერია.
რეალური განშორებები, რომელთაც გამართლება არ აქვთ.
დარჩენილები ივიწყებენ
შენი თეთრი ხელისგულები არ მყოფნის.
დაცემულიც კი, მერი ვიქნები.
ახლად ამოწვერილი ბალნის კვამლიან გარემოში
ირმის ნახტომი იცვლება, სევდა…
არა, ამის ხსენებაც არ ღირს.
უმანკოების სახე გაიკაწრა.
მოძრავი სამართალი და
სამი მუშკეტერის მეოთხე ბეჭედი.
ყველა სიკვდილი საკუთარ შეცდომებს ეჩვევა.
დარჩენილები სწრაფად ივიწყებენ.
ფერფლის ფიალა
იპოვე შავი, სანამ გათენდება.
როგორც კი დღე გაყვითლდება, უნდა სცადო.
სადღესასწაულო სიკვდილის ორდერებში –
საკუთარ გვამზე გადახტომა.
სიღარიბის სულელური სიამაყე.
მოდი და დაივიწყე.
სამოთხე იმდენია, რამდენსაც შენს გვერდით ხედავ.
ხელები ცისკენ აღაპყარი,
ძვლების ხმა კივილს ახშობს.
ბრაზი ჩაცხრა.
მარადისობის წარღვნაში ნაპოვნი მეგობრები…
მტაცებელი ფრინველები გვატყუებენ.
ბარიკადები.
წაიღე სიცოცხლე.
კრიმინალური ავი თვალი.
ჩემი ძიება დანითაა მონიშნული.
ზღურბლზე ჩუმი სანაპირო…
ჩემი სუნთქვა გამოწვევაა არყოფნის წინააღმდეგ.
ჩემი არსებობა ისეთივე ჩვეულებრივია, როგორც თავად ცხოვრება.
იმიტაცია არ არსებობს.
სირათის ხიდი გატეხილი სკამების ფეხებზე…
წარბები მირევს მოპარულ ქარებს.
და ისევ დამიჭირეს.
ოქტომბერია.
სიმშვიდე ოფლშია გაჟღენთილი.
ისეთივე რეალური, როგორც თავდაყირა გადაბრუნებული ქაფი.
კლდეებზე შეჯახებით მიედინება.
თავბრუსხვევა იწყება.
იმ ახალგაზრდობისგან, რომლის ტკივილიც შევაშინე –
შენ ამდენს არ იმსახურებ.
ჩემი მეოცნებე ენა ებღაუჭება…
თითქოს უმიზეზოდ ნებდებოდე.
წყალი მის დიდ თვალებში.
არავინ
ჩემი ნაბიჯები ზღაპრის ტალღაა.
სიზმარი დაქუცმაცებულ გარემოში.
ის ხე დიდი ხნის წინ უნდა გამხმარიყო.
შენი წუწუნი უნდა დასრულებულიყო.
გუშინ ისევ სისხლი ამომივიდა.
ფილმის ყურებისას ვიტირე.
ეს არაფრით განსხვავდებოდა გადავადებული განშორებისგან.
ხელებს აღარ ვუჭერ ქარს.
თვალებს ფართოდ ვახელ – ორი გარეული მტრედი ჩემს მზერაში.
კონფორმიზმის ყვირილს ვმალავ.
დაღდასმულ გასაღებებზე
ჩვენც უნდა შეგვესრულებინა სიტყვა.
სიტყვასიტყვით.
ეჭვი იქაა, სადაც არის.
ჩაქუჩები გაჩუმდნენ.
ზოგიერთი ადამიანი არავის ეკუთვნის.
მრცხვენია ჩემი ზედმეტი მტრობის.
შოკისმომგვრელი საჩუქარი.
მისი სილუეტი მონასტრიდან გარბის.
ნავები არაადეკვატური სიტყვებით გადაჰყავთ.
ცხვირსახოცებზე დატანილი სამშობლოები სადგურებში რჩება.
თამაშებს მნიშვნელობა არ აქვს.
სანამ შენი საიდუმლო მხარე რჩევებს აგროვებს,
მზაკვრული სიცარიელე კიდეს ეკვრის.
სიჩუმის მიზეზი სიბრმავეა.
ზეცა ჩამოინგრევა, მაგრამ ეს მათბობს.
სარეცხის კალათა
ქურდის ბედნიერება, რომელსაც მთელი ღამე არ სძინებია.
შესვლა და გამოსვლა ჩვეულებრივი ამბავია.
მორცხვი ვარდი გიჟურად ქანაობს.
ის ცისარტყელას დროის საიდუმლოში რეცხავს.
სიყვარულით ცხოვრება ჩვეულებრივი მოვლენაა.
დღე ბნელდება, როცა ის წყალში ეშვება.
დამანგრეველი ნემსი
მივიწყებულ უმანკოებას შორის
უმწეო კატასავით დავძრწივარ.
დილა არ მოდის.
დილა უბრალოდ არ დგება.
ეს ნემსია, დამანგრეველი ნემსი.
უსარგებლო…
იშლება.
სხვებისთვის შესაშური სიკვდილი.
ჩემი ჩრდილი შენს კანკალში იჟღინთება.
ნაქირავები ჯვრები მხრებზე ლპება.
ჩემი ხელიდან მშობს და „მიჯაჭვულობას“ კვნესის.
სხვისი ყოფნა მახრჩობს.
მაწანწალას სიზმარი – ამაოდ მივყვები კვალს.
კარის საკეტს საღებავი ასძვრა.
ჩემში ქვიშის გარეშე მდინარეები მოედინება.
მე არ ვარსებობ.
უფრო მეტიც, კარგად მოქცევაც არ შემეძლო.
საბაბები უაზრო ტყუილია.
მაჯაზე ხის ტატუ გავიკეთე, რომ ფესვების გარეშე არ დავრჩენილიყავი.
დელირიული ფოთლები.
თანაგრძნობას გულისრევა ახლავს.
ცოცხი
დანა, რომლისაც მჯეროდა, მარტო დგას.
გალია ჩემს გულს ელოდება.
ხელნაკეთი ქვები ფრჩხილის კვალით.
ფერფლით განწმენდილ ძარღვებში – ლტოლვილის მწუხარება.
რაც უფრო მეტს მესმის, მით უფრო მიდუღს სისხლი.
სიბერე გიჟური სეზონია.
მოდი, გაიღვიძე!
შენი სხეული ცეცხლშია.
მთვარე ზღვიდან ამოდის.
დანა სიცოცხლისკენ აბრუნებს პირს.
ფილმი ნუარი
1
იყო წინააღმდეგობა, სიკვდილი ქალის თეძოებით.
მოწმეები – ყურადღების გაფანტვის წამები.
სურვილები იმედის ჟესტები იყო.
ყვირილი მხოლოდ ჩვენ გვესმოდა.
ჩვენ ყველანი თანატოლები ვიყავით საკუთარ ზღვაში.
ამბოხებულ კარვებს გავშლიდით…
2
სიკვდილიანობა გაიზარდა, ისევე როგორც ქორწინებები.
ობსესია.
ჩემი გაქცეული ჩრდილი მთებს გაჰყურებდა.
მტკივნეული ნაწილაკი.
დილით გაზელები ისვენებდნენ.
ცხოვრობდნენ მახვილი გონებითა და სამშობლოს სიყვარულით.
3
მსოფლიოს გამჭოლი თვალები დღეს შენშია.
ძველი ფესტივალების ატმოსფეროში…
დღე ისე გავიდა, ყვავილიც არ მომიკრებია შენთვის.
4
შესაძლოა, ეს ჩემი ბოლო წვიმებია.
ჩამონგრეული სახურავების დამალვა…
5
რთული იყო, დიახ.
ეს აბსურდის პარასკევი იყო.
საკუთარ თავში ეჭვის შეტანა, ცოდვის წყაროსთან შერიგება…
პეპლის მტვერი სიგიჟეს აძლიერებდა.
6
გამჭოლი სიტყვა დარჩა.
მიმავალი მხედრის გზაზე…
@#@#@#
KIRIK ZAR:
HALİL İBRAHİM ÖZCAN
(1997 Orhon Murat Arıburnu Şiir Ödülü)
ŞAŞIRTMACA OYUNUNDAKİ NÜ
Şişi vurduğumda soluk fotoğrafının örtüsünden içeri
Akıl sır ermez neden yeniden doğururum ki
Her seferinde ben seni
Metruk haritalarda aradığımda yerini
Kaçıncı özü olur bu yalnızlığımın
Şilte üstünde topladığım çarşılarda akşam
Ses vermez yırtılan zarının aralığından
Hadi yarıştıralım kimin elinde toplarsa kuyruğunu
Baştan sona giyinik keder ve ağırlığı kırmızının
Endişesi çekilmiş mercan çürüğü buz üstünde gözlerim
Gönlümün amanında yarama bir çocuk işerken
Sirkat silahım olur yaşadığıma el ve karanlık
Kar düşer kalır beyaz kalabalığımdan içeri
ARA YERLER
Ömür geçip gidiyor bekletilmiş tenhalıklarla
Hayretle yaşlanıyor eski sayıklamalar
Gelecek programlar için gösterilen fragmanlar atlanıyor
Sıcak dalgınlıklar
Ta aşağılara düşüyoruz
Yerler de tutulmuş çoktan
Saygım o yüzden değil boşalmış lavabodaki kusmuğa
Nesi var ki bulutsuz otobüslerde sayıkladığım rüyanın
Nereden baksam tarihsiz şaşırıyorum
Sesimden bul beni
Kıyısında durduğum kıyam bu
Kapıyı kendine aç
Aç ki
Okşanmış makulün kalbi dinlensin
Birbirlerine binen bıçaklar hızla uzaklaşıyor
Söylediğin gibi hatmettin
Şuramdaki şamarda saklı
Öperken istediğim yere dokunurum ben
Mahsustan dalıyorum
Bir düş yürüyor yerleşik kaçışlarla
Ürküten pas apansız çıkan iniltili sadakatle
Doğumlar bahçesinin arkasında kalmış anılar da kalmadı
Canım çay istemiyor
Kanayan kadınlara iyi akşamlar diliyorum
Ne yapalım yağmurlar bitmiş soğuklar düşmüş
Ben doğmuşum
Tarihim işte
Ömür gelip geçiyor bekletilmiş tenhalıklarında
KIRIK ZAR
Cennetimdesin ey kaçak şeytan!
Keman çalıyordun sen
Yağmurlar altında
Çürüme zamanıydı
Çaresizlik saatinin tozunu alırken
Pencerenin camı kırıktı
Ufka kanma o dipsiz yankıda
Hızla büyüyen suçlarının büyüsü
Deprem
O saf uyku
Nerede kaldın
Bu mavilik ne akşamdan
Bu hızlı buluşmanın uzağındaki sen misin
Dönülemeyen yolların şafağında
Saf uzaklık
Aşkın cam yüzü
Kamçılanmış dilimde saçılan iğne
Geceyi anla
Şimdiki durumun bedelinde
Açıktır yüzü
Dilek
Artı-eksi
Özlem
Bir şey söylemiyorsun
Her zamankinden de beyaz
Hava bozarsa yandın tümden
Hatta benden aşağılara düşersen
Yitik tarihinin kabuğundan içeri
Ben nasıl çalarım o zaman
Notasız koşturmalar içinde
Nasıl bulurum yolumu
Mızrabım kırık udla mütevazııyken
İçimde kuşların yuva yaptığı
Bozkır kuyusu gözlerinden
Tek el ateş etmeye değer doğrusu
Zavallı düş gücü
İnce boyunlu sürahi
Bütün bir ömür dökülüyor gecikmiş ninnilerle
Biraz “seni seviyorum” la aşk
Biraz da yalanla idare
Herkes sabah kendine uyanır
AYNA ÖNÜ
Bir mesire yerinde bu sabah
Yazdığım son mektupla teslim ediyorum silahlarımı
Asabiyim ve zır korkak
Buhurdanlık kazıldığı kuyuda çığırtkanlığım
Kime nasıl anlatılabilir ki değme karşılığı dilmaçça
Serserice paylaşım o girgin aşkın beslemesi
Kaçılamayacakların yetmezi beklediklerim
Elimden düşmüş günlere
Köreltilmiş tersi iğnesi
Çınlıyor bu sabah bir hiç sapsarı
Irzı kırık iğdelerde bahar kokusu
Umarım dişlerim kalmamıştır etinde
UÇUK KOLTUK RENKLERİ
Çekilme vakti yatağıma ilişip gecenin kuzguni birliğine
Konuşmamı kesmeliyim iplerle çakmağıma yanarak
Tam vaktinde yapmalıyım
Müthiş akıl hocası ben seni
Çoğu kez buradan katmalıyım bölünmeye yıkanarak
Özgürsün yanımda
Baş belası tadı
Lanetler dolusu ağız boş kulübe fosillerle
Eski alışkanlıklar hatmilerde sarkan kuş tüyü
Tanıdığım bütün yüzler bir ucundan yanmış oyunla
Telaşı kolundaki saatin yetişmek
Önce kimin uyanacağı sabah doğallığına
Dokunaklı ezginin tellerine taktığın beyaz bir dünya o
Seni bekleyeni unuttuğun pencerede
Kanadında sabahladığın serçe
Uykunu bulandırdı
TAHTEREVALLİ
Zorluyor mührünü silik keyfinde büyük rüya
Tekrarı intihar adı zamana çekilen enfiye
Mahcubiyet ölü yağmurlar ağıdı güle
Ağır başucu kitabı sayfaları mühürlenmiş
Kezzap sonsuza açılırken yüzümün topladığı kederde
Sönen en parlak ışık karanlığı öğrenemezmiş
Durgun suda suçortaklığı tadı taşınırken teneşirlerde
Neseb-i sahih bir sevinç hırpalanmasında
Darılanlar gündüzlerine sığınsın
Bir meleğin yıkandığı kirpik sularında
Anlatılır ki sen en son gülenmişsin
GÜRÜLTÜ ACELESİ
Yanlış bölüyor her çabalanmış sarılma
Hınzır dışım ah şu haydut gülüşler
Uzaklaşıyor takma bacaklarla
Asma salıncaktaki o da ben değilim
Ateş basıyor terliyorum hicran gününde
Eski haliyle kışla ağlaması
Sorumlu bir fenerin soğuk ışığı uslanmıyor
Kanatları kıdemli hummalı müdahale
Hazzın karanlığında batıyor şahdamarlar akşamı
Kona göçe seviyor ve seviliyoruz
Uzun esnemelerle
Bayram ziyaretlerine de geç kalıyorum
Evim basılıyor her seferinde
Senden önceki çocukluğum ter damlasıydı
Asılmış adamların uzayan gölgelerinde
Bölüşülmüş kanla
Yeraltında kim geçmiş ki gözleriyle adını bulamayan
Körü geçen övgü çölünde
Söyle kim
Tiklerini terk etmeyen hiç kimseye
Sen gene de
Büyüdüğünü söyleme
E mi
KADİFE
Külünü yorgun cemaatlerde unutmuş
Sabıkalı yolculuklar
Serancam
İşte o kadar
Terk edişlerle kaç dünya sarsılır ki
Sen aldanıyorsun
Ağlara takılı bekleyişlerde iskan
En diptekinin selameti için imhası yazı aslında
Yeni bahaneler bulmadan çalkalanmalıyız hep birlikte
SARI SAYFA
Rahmeti kalplere dolan tesadüf
Avuçiçi çizgilerinden başlayarak
Telaşa musallat olan şimdiki zamandır
Gözüpek intiharların ilk adreslerinde
Alnında yara izleri taşır
Mesafesi unutulmuş hatıralardan
Malum kusurlarını biriktirirler
Güneşli kıyının içindeki hülyalı baş dönmesinde
Sislere sarılı o uzak beyaz ölüm
Istıraplı bir bakışa düşen gölgelerin karnında kalır
Seslerin hayat bulduğu sükun
NEREDE ARAMALI
Baktıkça saçlarından tutuşurdu
Bahtiyar deniz kuşları
Yeminsiz çarpılmış ağzın güneşte
Parmağımı emiyorum
Kinler dağılıyor bilekte
İten nedir ki şekilsizlik kattığın gülüşü
İki yol kavşağı
Bak gene geldi senin
Kekeme düşüşlerle
Ömür törpüsü dediğin
Siyah fularlı sonbahar
Çekinik el tutuşlar gibi varlığının yürüyen taburları
Yılın çılgın bahçesi göğünde
Semaha durduğumuz kırlangıçlar
Kovalanmış polislerin önünde
Yaşlı militanın körüklenen göğsü
Kaç bıçak saplanır kaç bakarkörün elinde
Tamam tamam
Sallanıp durur mülayim bir çöküntüde
Göğsümde yanan ateşlerin ölüsü
Üstüme kalsın
Üstüme kalsın
Afiş uçtu
Elden düşme fotoğrafın
Yoksun
SEHPA
İpek gürültülü karanlıkta
Kilitle kapı bozuyor dili
Kaybolan nedenlerin çatık kaşlı geçmişinde
Karıştırılarak kanatılan hokka hayatın kendisidir
Tescili hayal kuyularından çekilen buğu
Hatıralar kaybıdır
Mecalsiz rüya
Kendi mayınına basıp ıslanan gözlerde
Vedayı hedef alan okun ucudur
Ölü bulutların ikindisinedir
Ihlamur kokularına uyunan kış
Dalgınlık işte sonunda
Hepimizin rüzgar alan bir yanı vardır
TEREDDÜTLER LEKESİ ÖNÜ YAZ
Durmadan tekrarlanırken kaybettiğimiz gövdeler
Acemi bir boynu yaratabildim sonunda
Mutlu olduğum bir anda susturabileyim diye
Kurulmuş bir hayata düştü iki camdan dudak
Bire bin aksiseda küfrün levhası
Bir göçmen budalalık
Rehinem gene yalnız kaldı
Aranıp dururum ben eskisini
Ters havada yenildi iki nefes
Gam tufanıyla caydım göğsümün boşluğundan
Ahşap gölgeler daha uzamamıştı
OYALANMA KUSURLU PAZIBENT
Çelik bir suda kaydım vardı
Kalbi okşayan aynı soydan ucuz düşler
Utanır sıkılır olmuştum
Sen daha çocuktun
Yattığın yerde kükremen
İnanmak istemesen de yolculuktu gençliğim
Gömüldüğü yalnızlıkla büyütüyor siyah saçlarını
Gökdelenler küçüğüm
Vakitsiz sayılar çoğalıyor
Sevinçle ekmek gecikmenin taşınamaz ümidi oluyor
Yol versem ırmaklar ellerimde doğum yapacak
Dilinde kızgın taşları kayacak gerekli günahların
Gelirsen
Eğer gelirsen
Baharım ortasından yarılacak
(yorgun bir kalede tedirginim,ağırlığımı sarkıtırken kayısı kokulu çamurdan tanrılarla,vazodaki çiçekleri bizdik sokakların yeşillik damlalarıyla uçarı.küskün yol gece ile birlikte görünürdü. Eksilirdi tozlara belenen karşı çıkmalar. Ezbere beklersen bu olurdu. Manastır duvarlarında hırçın ortaya koyuş.üçgen reçeteler ne hoştu.dalgın olunurdu böyle baştan sona dalgın. Kırk koyuna kurt başlı kız:geç kaldığım bu kaçıncı tabut boyu bekleyiş.)
BÜYÜSEK DE GÖRÜRSEK VE YAŞARSAK
Yaş bazen şaka yapıyor kul gururuna
Hişt orası şüpheli
Duraksayan ‘hayır’lardan konuşuyorduk da
Ranza dibinde
Öncelik serçe parmakların yıktığı duvarlardaydı
Yas ve kahramanların mezarlıkları
Su yok mu
Su verin yanıyorum
Ölçüleri uzak duruyor bana yeşil ormanda
Başının yana düşüp
Vurulup kaldığın
Benzin istasyonunda devrim
Bakkalı kasabı saymıyorum bak
Ama anlıyorum gene de
Yas giysileri uymuyor üstüme
İğneli boşlukların huzur akşamlarında
Uzayıp dururken meşaleler alayı
Erkenci sabırlarda
Bu yüzdendi belki de küçülmesi dünyanın
Kalabalıklarla esneyip geriye kaykılırken
Yeni kavga kılıçlarımızı çekmeliydik
Anlamını aşan gürültülere karşı
Külünü sudan çekiyor
Baksana derviş
DEHŞETLİ KAÇAK
Tartışılır çıkrıkların hangi zamana ilk ne dokuduğu
Ayrıntılar tarihin son çıraklığında örneğin
Birdenbirelik geçmiş yazılı günlerin tutanağı
Bitirilmemiş yumruk hızındaki ortaklık
Komşu yaşantıların gece konukluğu
Bilenmiş bütün bunlar sertliğinde hırslı yanı
Tahta sıralar koridoru
Binlercesi sarı kordonlardan ağıyor
Yırtılan bıçağın aralığında
Coğrafyanı kazımaya zaman yetmiyor
Bir avuç közden önce
Yanıyor dilim
Söndürün bütün lambalarınızı
Yeni önderler bekliyor dehşetli kaçak
ZİL ÇALDI
Gir koluna rastlarsı mı var gir
Kaçtıkça süresizlik mesellerde yarın köz olur
Öncesi eteklerinin açıldığı kötü kırmızı
Seyredin bakın şıkırdım faslında
Ayrı kollarda buluşan bozguncu titreşim
Zar gölgesi
Bire bin altı üstü giderse kendimize
Ayırdık değişti başıboş yıldızlar
Yetişebilirsen eğer durma
Boğulma kendi hırçınlıklarında
Kaldırdığın kadehinde taşkınlığın
Camda yerde tuzlu yanaklarında
Nedeni bilinmez
Gidilir ağlanır ve dönülmez
Zil çaldı
Açılsın artık iyileştirilmiş sevinç ışıkları
Evvel zaman
Çın çın çın
AĞIR SIR
Aldatılmış tepelerde derinleşin hayallerle
Yürüyor ardımda yıllar
Beddua o buseni bana çağıran
Tevazu istemez
Yalnızca
Bizlere benzeyen çocuktur zaman
Hem çivisi bekleyişlerin
Hem de özsuyu
Bir zamanlar nasıl da bıçkındın
Topuklarıma kadar inen sen
İnsanlar farkına bile varmadan
Kendini yaşlandırıyor
Dizlerimi toplayıp battaniyemi yüzüme çekmeliyim
Hep böyle olur zaten
Sessizlik döşeğim toprağın altındayken de
YORGUN DURAK
Nereden açıldı ki son sözlerin kapağı
Kafirlik işte durmadan başı dumanlı dağları aramak
Kimin aşkına ki dönen eteğin kıvrımlarında
İbadet etmek
Eski çamaşırlarla eski konakların kapılarında
Yollar kaybolmasın diyedir Hitit taşları
Perde kapanır
Uyku tutmaz artık bütün iskeleler
Çarpışma sesiyle ellerim yapraklara karışır
Gülüşünü kırar
Hep yanımda taşıdığım uçurum
ARINMA
Mızrak uçlarında sevgilim
Hayatın doğurduğu çocuktu
Gülüşü kristallere gömülmüş
Göğüs çizgisi arasındaki koşuda
Usulen birleşmeler
Sonra da terk edip taşlarla yaraladığım
Dünyanın bütün dilerindeki kuşlar
İlk kez yaptım bunu sayıklayarak
Kurtar kalbim
Kalbim boşalttığın kanını
Kurtar
Kahve istemiyorum
Koyu ya da sade
Yeniden kapıları vurup vurup dağıtmamak
Gönüllü çelik bükme mavisi yaklaşacak derken
Şu bardaktaki tırnaklarım yabancı
Ne gezer
Kaplara boşalttığım dilsizlikle
Ne anlamı kalır ki kışkırtan gözlerin
Sabahlara fırlatılmış yabancı aydınlıklarda
Kırık saplı kamalara hasret kalırım
İşe yaramaz içtenlikler
Sevdikçe öldürülen kıyısız şaşkınlıklar içinde
Kurtar kalbim
Kanını kurtar
Kurtar
(17) SAPI KIRIK SEDEF HANÇER
Yalancı bir yangındır köprüler
Ağlamam mı lazım bu saatte
Sahi
Saat kaç
Paslanmış kapılar kilidi olsaydım keşke
Küçük yaşımda söylerdim bütün bunları
Sonralara bırakmadan
Ve çekip giderdim ardından hiç utanmadan
Hiiç
Uzun yollarda kalırdı adımlarımın seli
Gene de küsmezdim üstümdekilere
Kıble zannettiğim tesellide
Gözlerime bak bidiyorum gözlerime
Çıkışarak
O an
O tuhaf kıyılar sorgucusunun sesi karşılıyor
Farkında olmadan derinlere çekiyorum içimi
Mührünü kalbim seyreltiyor
Ahlar da geri gelmiyor
Kendi hayallerine erişilinci
O imansız anılar
Uzaklardan uçsuz bucaksız
Avuçlarımda kanıyor
Ey salavatı okunmuş hayatlar mahremi
Uyunamamış bir uykuda kesik parmaklarımla
Gösteriyorum seni
Diyorum yaz
Diyorum kış
Bahar işte şurada
SEFERİ
Unut demiştim kendime
Unut gitsin
Olmadı mihmandarım olmadı bir türlü
Kuşkuluydum ellerim titrerdi biliyordum
Lanetler üstümeydi
Unutulan riyadaki zehirle sarmaşıklardı kapımı bekleyen
İntizar etme öyle demiştim kendime
İntizar etme
Sordun ki söylüyorum
Durduğum yerden bakarak miladıma
Yalnızca unutulacak olanları önemsiyorum
Bu büyük suç
Tam yakalanmışken yeni firarlara anla
İncelen boyna sor
Kendi kendine dokun ve yaşlan
UNUTMABENİLİ HAYAT
Dil gözlerinde kötüledi yağmasını
Akşamdı
Başsız çivilerle ben duvarları da çok sevmiştim o zamanlar
Gölgeler oralarda ruhlarını arardı
Buruşmuş zamanlardan gelen yalanlardı karanlık
Sararmış yapraklar kadar olgun
Her kavuşmada incinirmiş veda
Zaman iç inde öğreniliyormuş
azaplar içinde
An’ı gözle
Hayat sinsin gövdene
SAĞIR ÖLÜM
Asla merhamete gelmiyor
Kalbinin sokaklarından içeri
Kederi keşke olan bir şiir
El yazımı düzelttim
Hava berrak sular serin içim buz
Heykelim kırıldı yüzünü avuçla
Ortada kalsın siyah merak
Kendi ağaçlarımıza kaçışıyoruz
Üşengeç süratlerle
İzler fırtınalar bile yaratamıyor yazık
Katli vacip ağızlara doluyoruz
Közü susmalarla
Özürler dileyerek de bitmiyor
Yüz kere toprağa girsen de uyunmuyor uyunamıyor
Son telefonunu da bir açanın olmadan
Usulca suların üstüne oturuyorsun
Hasarın pencereler oluyor
RÜYADAN SIÇRAYAN TAŞ
Ayaklarım temizdi
Üstelik dişlerimi de fırçalamıştım
Pazar yerlerinde dolaşıyordum ağır aksak
Tükenen hayatlar tezgahlarında
Yokluğunu suluyordu hırçın nilüferler
Özenle sıyrılıyordu aralarından
Cinayetlerine acıyan göğsüm
Kendi küllerini yakıyordu bacalar
Sorular başlarken
İhtimaller giriyordu devreye
Şimdiki haliyle yüzler
Hangisine tutunmaya kalkışsam
Kendi ellerim kalıyordu geriye
Gereği kalmamıştı
Kimselere hatıralar bırakmayacaktım
Çalınmış kapılar maştan sona çemberdi
Aldırışsız girmiştim gece gönlünden içeri
Sıkıntıları eksilmişti bulutların
Gözlerim açık kalmış
Aşk bile olmuyor
AYRILIK PASAJI
Sen erkeksin ben kadınım dediği yerde gece
Perdeler çook tehlikelidir
Rüzgarların üstünü örttüğü ezgin
Bir gül düşerken geriye
Çene kenetlenir sendelenir
Sersem bir irkiltide hep çukurlara düşülür
En son giyinilenler de unutulur
Endam kaybolur
Avuntuya sığınan bir ten gider
Yitip kokusuyla durmadan yiter silinip gider
Masumluk biter anne ölür
KUZEYDEKİ MIZIKA
Aynalar kırılmış
Cımbız tahtadan atlarını koşturur
Özlemek derdi olur ömrün
Vuslatı
Tanrı yalnızlığını yoklayan dili bir ırmak
Bir mızıka duyulmaya başlar kuzeyden
Neden erden doğduğunu sorar
Suçladığı takvimlerden
Sırlarını zoraki taşırken hakikat
Kırışıklıklar hala iyi birer emanetçi
Olarak başlarını dik tutarlar zamana
Kanın işlendiği seba sessizlikte
Tehdit edilir yanakta iki gamze
Gülümseyen bir vehimde
Bütün kurallar bozulur
SOLGUN PATİKA
Taş gibi ağır hikayedir dilin arzusuna çekildiği yer
Hiç gitmemiştim oralara
O esrarlı cümleler içindeki yatağa uzanıp
Bana aş nedir anlatır mısınız diyememiştim bir zamanlar
Bir dal kırılmıştı zamanla ürperen bir dal
Yanında asfaltın gürültüsüyle özlenen
Ranza kokuları sinmişti
Uyku ile uyanıklık arasında
Kütüğünde kırılmıştı katibin sesi
Sonaylardan biri kendini karıştırırken salkımlarda
Görünmez olmuştu aşk gözleri
OKUNAKSIZ YAZI
Liman suskun
Gemi iskeletleri berhudar
Boğulan dalgalarda çöle inen maktulüm
Merhamete mahal yok
Nasılsa gitmektedir gidecek olan
Üzül
Geriye dönerken ardında kalanları yaşatan cümlede
İlk karaya ayak basanın yarım kalmış heyecanıyla
Hafıza iyidir kuşkularıyla helalleşmeden
Bir tatlı mahmurluğa sıkışıp kalır
Kasvetin yıldızları
Cansız düşülen korkularda
Kopyalanmış kurbanlar olarak kalırız
Küf kokan alışkanlıkların bütün mekanlarında
Sıyırır üstündeki örtüyü
Sahte vuruşlu kılıçlar
Eğlenilir yollar üstünedir çırpınış
Göllerden ipek bir kefen
Parçalanır karanlık ağzımın ortasında
Eldivenler karışır
Yitirilmiş her şey ağrıdır artık
Yarını olmayan ikizinin
Gerekçe kabul etmez gerçek ayrılıklar
Eldivenler kaybolur
KALANLAR UNUTUR
Beyaz avuçlarında hoşnut değilim
Devrilsem kalıbım Meryem
Yeni tüylenmiş kasığının dumanaltında
Samanyolu değiştirmektedir hüzün
Yok yok sözü bile edilmez
Çiziktir saflığın yüzü
Taşınır yas ve
Üç silahşörlerin dördüncü yüzüğü
Her ölüm alışır kendi yanlışına
Kalanlar ise erken unutur
KÜLLERİN TOPLAMI
Bul karayı
Şafaklar kadar uzun
Sararmaktayken gün
Denemelisin
Şenlikli ölüm emirlerinde
Üstünden atlayıp kendi cesedinin
Yoksulluğun aptallık gururunu da
Gel ve unut
Yanında gördüğün kadar cennet birikir
Ellerin dualar alacası gökyüzünde
Kemik sesleri çığlığını kurutur
Öfkenin yarısı azalmıştır artık
Sonsuzluk selinde bulunan
Sonu gelmeyen arkadaşların da yanı kapı
Kıvamına gelmiş kurtarılmış çığlığın
Seni yanıltmaya çalışır tüyleri inandırmak istemeyen alıcı kuşların
Barikatlar
Alın hayatı
SABIKALI NAZAR
Aramım bıçak izli
Eşikte suskun bir sahile
Açıktır her zaman
Nefes aldığım yokluğun karşısında iddiadır
Varlığım hayat kadar sıradan
Taklidi yok
Daha şimdiden sırat
Kırılmış iskemlelerin ayaklarında
Kaşım çalınmış sirt rüzgarlarını karıştırır
Ve ben yeniden yakalanıyorum
Tarih ekimdir
Huzurum ter içinde kalır
Tepetaklak köpükler kadar sahicidir
Taşlara çarparak akan
Baş dönmesi başlar sonra
Ucunda acıyı ürküttüğüm gençlikten
Kıymetin o kadar da değil
Düşçüm kekeme
Her dem kitabı açılmaz yaşanılanların
Sebebsiz teslim olmak gibi
Koca gözlerinde suların
Eğilen başlar kendi rızasına gömülür
HİÇ KİMSE
Adımlarım masal dalgası
Ayarı büzük bir rüya
O ağaç çoktan kurumalıydı olduğu yerde
Susmalı ve bitmeliydi inlemen
Dün yine kanım aktı
İzlediğim bir filmde ağladım
Farksızdı ertelenmiş ayrılıklardan
Ben artık rüzgar tutan kollarımı
Alabildiğince açarımım iki yaban güvercini bakışlarında
Uyum çığlıklarımı saklarım
Damgalı anahtarlarda
Sözümüz bizlere de kalmalıydı
Harfiyen
Kuşku ait olduğu yerdedir
Çekiçler de susmuştu zaten
Kimleler ait değildir başka bir hiç kimseye
Utanır kalırım fazladan düşmanlıklarımda
ÜRPEREN ARMAĞAN
Silüeti kaçar dergahından
Tekneler yetersiz sözlerle taşınırken
Tren istasyonlarında kalır mendillerdeki memleketler
Sıra oyunları zaten hiç önemli değildir
Gizli yanın nasihatlar biriktirirken
Hain bir kofluktur tutar eteğinden
Sesiz olan göremediğindendir
Gökkubbe üstüne yıkıldığı zamanlar
Ama bu beni ısıtıyor
ÇAMAŞIR SEPETİ
Sabahlayan hırsızın mutluluğu
Çıkmak ve girmek olunca usula
Ürkek bir gül dalgalanır deli-divane
Zamanın sırrında yıkar gökkuşağını
Dergahta sevişilir alışkanlıklarla
Sulara sızan gün kararır
BOZGUNCU İĞNE
Masumiyetini unuttuğun eşyalar arasında şimdi
Tesellisiz bir kedi gibi dolaşıyorum
Sabah olmuyor
Sabahlar bir türlü olmuyor
O iğne işte
O bozguncu iğne
Yararsız
Çöküyor
Başkalarına gıpta ettiren ecel
Telaffuzunu bozuyor güneşin
Gölgem sızıyor ürpertisine
Omuzlarımda çürümeye başlamış kiralık çarmıhlar
‘bağlılık’diye inleyerek doğuruyor ellerimden
Boğuluyor ötekinin varlığı
Berduş bir hayal
Nafile kapılıp gidiyorum peşisıra
Kocaman bir soru olarak kalıyor
Boyası dökülmüş kapının kilidi
Kumsuz nehirler akıyor içime
Yokum ki ben
Üstelik iyi halli de olamadım
Karneler yalancı esrar
Bahaneler beyhude birer yalan
O bilmiyor
Köksüz kalmasın diyeydi bileğimdeki ağaç dövmesi
Sayıklayan yapraklar
Şefkat bulantılarla geliyor
SÜPÜRGE
İnandığım bıçak karşımda bir başına duruyor
Çırpınan kafes kalbimi bekliyor
Tırnak izleriyle sevdiğin hüner taşları
Yakan ve yıkayan damarlarındaki külümle
Sığıntı bir elem
Anladıkça birkaç yaz daha tutuşturuyor kanımı
Sonrası tenhada koca bir boşluk
Kanla karıştırılan iksir
Tazeleyen akşamla
O son ses
Yaşlılık çıldırtılmış mevsim
Hadi uyan
Gövden ateşler içinde
Ay yükseliyor denizden
Ay yavaş yavaş yükseliyor
Bıçak yüzünü dönüyor hayata
KARA FİLM
1
Direniş vardı ölüm kalçalarıyla dişi
Tek görgü tanığı kaçıp giden dalgınlıklardı
Temenniler umut dolu numaralardı
Naralar bizimleydi duyanlarda yalnızca bizlerdik
Hepimiz akrandık kendi denizlerimizde
Zapt edilmez yanımızda asi çadırlar kurardık
2
Ölümler çoğaldı evlenenler de
Küf ve iman üstüne
Saplantı
Dağları seyreden kaçak gölgemdi
Aydınlık ve sancılı zerre
Cisimsizlik devreye girerken birden
Kumru esmer kumru
Sabahlarında ceylanlar dinlenirdi
Aç akıllı vatan sevgisiyle yaşarlardı
Nazlı bir öpüşteki taifeler
3
Dünyanın kurşun gözleri bugün senin içinde ceylan
Orman değiştirirken derinleşen eski bayramların havasında
Bugün sana çiçek bile koparamadan geçmiş vakit
4
Belki bu son yağmurlaradır hayatımın
Kurulmuş konuşmalardan dağılan damları saklayan
5
Zordu evet zordu
Tamamen yersizlik cumasıydı
Kendinden bile şüphe ederken
Alışmaktı günahın kaynağına
Dayansın diye içe kanayan yarada
Kelebek tozları cinneti çoğaltırdı
6
Nüfuz eden söz kaldı
Giden atlının yoluna
