Veysel Çolak
Yüzleşme
Bir başımayım, duygularım kırık dökük
beni şaşırtıyor yaşama pusu olanlar
bir de korkup gidenlerin kirli boşluğu.
İçindeyim yalnızlıktan üşüyen bir yanardağın
kuşları uçuran rüzgâr bile öfkeli
ben ise çürüyüp duruyorum
umut denen eylemsiz bir masalın içinde.
Aynaya bakamıyorum
yüzümde bir tokat izidir her çiçeğin açışı
durmadan uyarıyor, yaşama itiyor beni.
Gökyüzünü önüme koyuyor sevdiğim kadın
percereye gidip dağlara bakıyor
oldukça düşünceli ve hırçın
tarihten yapraklar düşürüyor önüme
boynumu kanatıyor her biri
boynumu kanatıyor asılanların korkusuzluğu
delip geçiyor gövdemi o uyaran anılar
üstümden geçiyor ayaklanan toprak
buluşmak için delicesine akıyor sular.
Daha bekleyemem, patlasın artık
koynumda aşk diye taşıdığım dinamit.
Türkiye, Mart 2025
