”ვგრძნობ, ახალი რეალობა მოდის… / Yeni bir gerçekliğin geldiğini hissediyorum …
“ახალი რეალობა, გარდაუვალია და ამის ნიშნები უკვე ჩანს”, – ასე ხედავს ქვეყანაში მიმდინარე მოვლენებს პოეტი დათო მაღრაძე.
Fehmi Uzal Ustiaşvili : Dato Magradze’yi takip edenler iyi bilir. Şevardnadze zamanında bir ara millet vekilliği ve kısa bir süre de bakanlık yapmış ancak bir yerden sonra, iktidarın avantajlarından yararlanmak yerine, içine sinmeyen siyaseti ve koltuğunu kendi isteği ile terk etmiş, kendi deyimi ile, Otar Chiladze‘nin romanındaki ‘’Yolda Yürüyen Adam’’ zarafetini, bireyselliği benimsemiş, eserleri dünyanın bir çok diline çevrilmiş büyük bir şair.
Öte yandan politikada partizanca bir bağı hiç olmasa da toplumla, yazın, sanat ve düşünce dünyası ile iç içe olagelmiş çok saygın bir şair: Gürcistan ulusal marşının söz yazarı, dünyadaki kültür elçisi.
İşte bu ‘Yolda Yürüyen Adam’ son zamanlarda birikimi ve tarihten gelen ön gürü ile Gürcistan için söz alıyor!
Bu açıdan geçen ay Gürcü Haber’den takip ettiğimiz söyleşide ileri sürdüğü görüşlerini biraz daha ileri götürüp netleştirdiğini düşündüğümüz bu ikinci söyleşinin Gürcistan siyasetini izleyenler içinde önemli olduğunu düşünüyorum.
Söyleşinin uzunca bir özetini Türkçe, metnin tamamını Gürcüce olarak, değerli okurlarımıza Gürcüce sunuyoruz.
”ვგრძნობ, ახალი რეალობა მოდის… / Yeni bir gerçekliğin geldiğini hissediyorum …
-Avrupa’nın geleceğine Gürcü siyaseti değil, daha çok Gürcü maneviyatı hizmet ediyor.
-Yeni bir gerçeklik kaçınılmazdır ve bunun işaretleri zaten görülebilir!
Dato Magradze: Belirli hikayeleri genellemeye çalışırsak, bu gerçek, çok çarpıcı olan agresif kibir, sorumsuzluk ve ritüel zaferlerle karakterize edilir. Aralarındaki agresif ütopya özellikle güçlü bir şekilde hissediliyor.
…. Ancak sanırım bu gerçek bitiyor ve yenisi çıkıyor!
-Saldırganlık o kadar ileri gitti: kaybeden, savaşın galibi olarak ilan edilmek istiyor!
….Saldırganlık o kadar ileri gitti ki, kaybedilen toprak bir zafer olarak kabul edildi. Geçmişten ve gelecekten oluşan bugüne baktığımızda, gerçek şu ki, sorunları kendimiz çözemiyoruz. Bu çok daha güvenilir ve kullanışlı bir gerçekliğin ortaya çıkmasıdır.
Ancak daha önce gerçekleşmiş olmalıydı. Sosyal Demokratların bugünü, geçmişi ve geleceği tahrif ettikleri 20. yüzyılın başlarında olduğu gibi, bizim bugünümüz tahrif edilmiştir. Daha sonra 21. yüzyılın başında, “Ulusal Hareket” geldiğinde, her şeyi tahrif etti.
… Son seçimde kusurlar olabilir, ancak tamamen hileli değildi!
-Gürcisrtan’ın Avrupa’i geleceğine Gürcü siyaseti değil, daha çok Gürcü maneviyatı hizmet ediyor.
Ancak bu kültürü siyasetin diline çeviremedik.’’…farkındalık” aktaramamış olmamızdır.
“Rüya” iktidara geldiği günden itibaren özgür bir toplumla yüzleşmeye yardımcı olmayacağına, yoldaşlarından kendisini bir nebze uzaklaştıracağına, böylece onların fikirlerini dikkate almak zorunda kalmayacağına karar verdi.
“Rüya”, “Ulusal Hareket” destekçilerini, özgür toplumun eleştirilerine borçlu olmadığını göstermek için bir araya getirdi.
“Rüya”nın teşvik etmeye karar verdiği şey buydu, çünkü herkesten daha iyi olduğunu, “Vatandaşların” ve özgür toplumun birbirleriyle rekabet ederken eğleneceğini ve bu arada yumuşak iktidar gücüyle “sıkıştıracağını” düşünüyordu. Dar görüşlü, kapalı fikirli rejimin öngörüsü!
Ancak, özgür toplum için oynadığı rol ne olursa olsun, kendisini orada buldu, asıl şeyi çözemedi. Gücü özgür bir topluma dönüştürmek için değil, iktidarı ele geçirmek ve iktidarda kalmak için kullandı.
– … “Rüya” da bir dönüşüm geçirdi: – şiddetli rejim sırasında ön saflarda savaşan insanlar artık saflarında çok fazla görülmüyor. Şimdi daha önce konformizm konusunda zorluk çekmeyenleri terfi ettirdiler….
_İki yıl önce Filarmoni Salonunda “..Rüya” nın, “Nazilerin” geri dönemeyeceği kadar ileri gitmesi gerektiğini söylediğimde; ülkeyi yönetmek isteyen gücün intikamcı olmaması gerektiğini kastetmiştim. Mevcut hükümet, herhangi bir siyasi gücün ülkeyi yok etmek için değil, daha iyi yönetmeye geldiğini bilmelidir.
Gürcü toplumunun Gürcistan siyasetindeki müttefiki kimdir?
– Müttefiki yok. Her halükarda, “Rüya’i müttefiki olarak görmüyorum ve ülkeyi yönetmenin değil, kendi partisini yönetmenin iktidarda olduğunu düşünüyorum. Nüfusun yargılamalar sırasında itibarını koruyan kısmını bir toplum olarak görüyorum.
Bazılarına erken görünebilir, ancak millete yeni bir gerçekliğin geldiğini hissediyorum. Sadece siyasi iktidara bir alternatif değil, yeni bir siyaset çağı geliyor.
Bence modern Gürcistan, 19. yüzyılın Gürcistan’ı üzerinde duruyor ve yarın ona güvenecek. Çünkü o zaman bugününü, geçmişini ve geleceğini bir araya getirdi, çünkü o zamanın ulusal hareketi intikamcı değildi; geleceğe, ruhani canlanmaya dayanıyordu. Aydınlanma ve eğitimsel yükseliş. Bu dönem aynı zamanda önemlidir çünkü, Gürcü toplumu takvimi Avrupa takvimiyle eşitledi. Şimdi tekrar yapılması gerekiyor. Asıl mesele, düzeltilmiş bir takvimi yaşamak için zamanında gelmesi gereken yeni bir gerçekliktir.
-…Eylemde yer almadım çünkü daha çok bireysellikten yanayım ve işimi ve hayatımı Otar Chiladze’nin romanlarından biri olan “Yolda Bir Adam Yürüyor” unvanına benzetmeye çalışıyorum. Bir adamın yürüyüşünün gerçeği ve zarafeti vardır. Bununla birlikte, baskıcı rejime karşı özgürlük için savaştığım tüm insanların hayranıyım…
– Siyasi partilerin anlaşmazlığını tartışırken, arkalarında Saakaşvili olduğu için bunun mümkün olmadığını, diğer tarafta ise Ivanişvili’nin olduğunu sık sık duyuyoruz …
– Ben öyle düşünmüyorum. İşte gün be gün iktidarı ele geçirmeye çalışan Saakaşvili, Şevardnadze’nin 30 yıllık kuralının yorucu olduğu, insanların yorulduğu ve kavga etmenin mantıklı olduğu bir zamanda takılıp kalıyor, ötekileştiriliyor ve yoldaşlarından ayrılmak istiyor.
-Ivanishvili’ye gelince, onunla keskin, kamuya açık bir tartışma yaşadım. O zaman söylediğim şey, şimdi yargı reformu için tartışırken, bir yargıcın itibarı hakkında yazılmalıdır. Ivanishvili ve ben Alalmartali’de tartıştık, ama dalkavuklar bunu algılamaları gerektiği gibi algıladılar. Bununla birlikte, argümanımızın yoğunluğu, onun erdemleri takdir etmesini ve iyi niyetini sürdürmesini engellemez.
Kimsenin koşulsuz destekçisi olmadım ve eleştiri zor olmadı ama kişisel haysiyete dokunmadı ve etik çerçevesinde yapıldı. Bununla birlikte, siyasete girmesi bir adımdı, ayrılışı bir adımdı ve eğer bir adımsa, izleri kalacak. Bu nedenle, Ivanishvili hükümetten ayrıldığı için mevcut güreşte iktidar takımının arkasında olduğu görüşüne katılmıyorum. Bunun yerine, Saakaşvili hâlâ iktidar için yarışıyor. Aslında bu, Gürcistan’ın iyi geleceği, ilerlemesi ve Saakaşvili arasında bir çatışma.
Siyasi ve kamusal kargaşanın yükselen sıcaklığı ile ülke dışındaki durum değişiyor, Rusya bize her gün tehdidin burada olduğunu gösteriyor. Şu anda ne yapıyoruz?
– Hepimiz aynı gerçeklik içindeyiz, aynı mahalledeyiz. Avrupa’ya taşınacağımızı ilan ettik ama takvim yeterince işlemedi. Düzeltemezsek uzun süre ilerleyemeyeceğiz. Rusya’dan bahsettiğimiz için Vladimir Posner’ın ziyaretine de değineceğim.
Ahlaki bir rol model olmaktan çok uzak, ancak o dönemde Tiflis’te ortaya çıkan eylemsizliği ve kültürsüzlüğü haklı göstermiyor. Ne olacak, Gerard Depardieu yarın hedeften uzaklaştırılacak mı? .. Böyle devam edemez, böyle bir düşünce biçiminin ifadesi intikamcıdır ve sona ermelidir. Zafer arenası intikamcı olmayan Gürcistan’a aittir.
“ვგრძნობ, ახალი რეალობა მოდის…”
“ევროპულ მომავალს უფრო ქართული სულიერება ემსახურება და არა ქართული პოლიტიკა”
“ახალი რეალობა, გარდაუვალია და ამის ნიშნები უკვე ჩანს”, – ასე ხედავს ქვეყანაში მიმდინარე მოვლენებს პოეტი დათო მაღრაძე.
– კონკრეტული ამბების განზოგადებას თუ შევეცდებით, ეს რეალობა აგრესიული უტიფრობით, უპასუხისმგებლობითა და რიტუალური გამარჯვებებით ხასიათდება, რაც ძალზე თვალში საცემია. მათ შორის აგრესიული უტიფრობა განსაკუთრებით მძაფრად იგრძნობა. თუმცა, ვფიქრობ, ეს რეალობა მთავრდება და ახალი იკვეთება…
ამ მახასიათებლებს კიდევ ერთი, პროვინციული გარემოც ემატება, პირობითად რომვთქვათ, “სვეცკები” ქაჯობენ, რადგან მიაჩნიათ, რომ “სვეცკობის” გზაზე პატრიოტიზმის ნაკადი გამორჩათ, არ ეცალათ ამისთვის და მიაჩნიათ, რომ ახლანდელი ქაჯობით თავიანთი ცხოვრების გზაზე ამ ნაკადს შეივსებენ. ქაჯები “სვეცკობენ” – ჰგონიათ, რომ ძალზე პრიმიტიული უკულტურობა სუპერლიბერალიზმით შეინიღბება და ამაში მათი გოიმობაც დაიმალება.
ეს ეხება ყველა სფეროს, თუმცა პოლიტიკაში უფრო თვალსაჩინო ხდება, ეს ყველაფერი კი რიტუალურ გამარჯვებებში გადაიზრდება ხოლმე. ამის მაგალითი იყო წაგებული ომის მოგებულად გამოცხადება. აგრესიული უტიფრობა იქამდე მივიდა, დაკარგული მიწა-წყალი გამარჯვებად ჩათვალეს. აწმყოს რომ გადავხედოთ, რომელიც წარსულისა და მომავლისგან შედგება, რეალობა ასეთია – თავად ვერ გავართვით პრობლემებს თავი და ევროპელი მოკავშირეები გვეუბნებიან, როგორმე დაგეხმარებითო, ოღონდ არც იმის წინა პირობები ჩანს, რომ მათ შეგონებებს შევისმენთ. ერთი დადებითი, რაც ამ პროცესებს ახლავს, ის არის, რომ ეს რეალობა ავანსცენიდან მიდის და ახალი, ბევრად საიმედო და სასარგებლო რეალობა მოდის. არადა, ეს ადრეც უნდა მომხდარიყო, რადგან ჩვენი აწმყო გაყალბდა ისე, როგორც ეს მე-20 საუკუნის დასაწყისში მოხდა, როდესაც სოციალ-დემოკრატებმა გააყალბეს აწმყოც, წარსულიც და მომავალიც. შემდეგ უკვე 21-ე საუკუნის დასაწყისში, როდესაც “ნაცმოძრაობა” მოვიდა, ასევე გააყალბა ყველაფერი. ეს გაყალბებული ქვეყანა რეალურთან კონფლიქტში შედის. შესაძლოა ბოლო არჩევნებში ხარვეზები იყო, მაგრამ ტოტალურად არ გაყალბებულა, უბრალოდ, გაყალბებული ქვეყანა არჩევნების რეალურ შედეგებს ვეღარ იღებს.
ამის ავტორებს არ სურთ იმის გაცნობიერება, რომ ქართველმა საზოგადოებამ და უცხოელმა პარტნიორებმა რიგგარეშე არჩევნების თემა მოხსნეს. ამის საჭიროება არ დგას. ამიტომ შემოგვთავაზეს დოკუმენტი, რომლის სიღრმისეულ ანალიზს ვერ დავიბრალებ, მაგრამ ვიცი, მასში ხელახალი არჩევნები არც ყოფილა ნახსენები. ამიტომ ხელისუფლებას ცალმხრივად მაინც უნდა მოეწერა ხელი და სქოლიოში ჩაეწერა ის პუნქტები, რომლებიც მისთვის მიუღებელი იყო. თუმცა ეს შესაძლებლობა ჩემთვის გაუგებარი მიზეზების გამო ხელიდან გაუშვა.
– ჩვენი პარტნიორები მუდმივად ამბობენ, რომ მხარეების გაჯიუტებით შესაძლოა ქვეყნის ევროპულ მომავალს საფრთხე შეექმნას.– ევროპულ მომავალს უფრო ქართული სულიერება ემსახურება და არა ქართული პოლიტიკა. თუმცა ვერ შევძელით ეს კულტურა პოლიტიკის ენაზე გვეთარგმნა. ამ ეპოქის კიდევ ერთი მახასიათებელი ისიც არის, რომ ინფორმირებულობა განათლებაში ვერ გადავიყვანეთ, ისე, როგორც არაერთი ქარტეხილი, რომლებიც ქვეყანამ გამოიარა, გამოცდილებად ვერ ვაქციეთ. ამის შედეგია პოლარიზებული მხარეები. “ნაცმოძრაობის” რეგრესიული და ძალადობრივი რეჟიმი წამიერი გაელვება კი არ ყოფილა, 9 წელი გრძელდებოდა, ამიტომ ვერავინ იტყვის, რომ რეაგირება ვერ მოასწრო საკუთარი არჩევნის გასაკეთებლად.
ვინც არ ან ვერ დაუპირისპირდა მაშინდელ რეჟიმს, მეტიც, თანამშრომლობაზეც თანახმა იყო, დღეს თავის უზნეობასა და სიმხდალეს ვერ პატიობს თავისუფალ საზოგადოებას. იმის ნაცვლად, საკუთარ სიმხდალეს ებრძოლოს, მათ ებრძვის. ცდილობს უნიათო ხელისუფლებასთან ჭიდილს თავისუფლებასთან ბრძოლა დაარქვას, რადგან იცის, ასეთ ძალასთან ბრძოლას რისკი არ ახლავს.
“ოცნებამ” კი ხელისუფლებაში მოსვლის დღიდანვე გადაწყვიტა, რომ თავისუფალი საზოგადოების პირისპირ დარჩენა არ წაადგებოდა, თანამებრძოლებს გარკვეულწილად გაემიჯნა, რათა მათი აზრის გათვალისწინების ვალდებულება არ ჰქონოდა.
“ოცნებამ” “ნაცმოძრაობის” მხარდამჭერები მოაყოჩაღა, რომ მათით ესულდგმულა, რათა თავისუფალ საზოგადოებას მათი კრიტიკისთვის დრო ვერ ეპოვა და ახლა უკვე ოპოზიციაში გადასულ “ნაციონალებთან” ებრძოლა. ეს ძალა კი ოპოზიციაშიც ისე ძალადობს, როგორც ხელისუფლებაში ყოფნისას…
სწორედ ამის ხელშეწყობა გადაწყვიტა “ოცნებამ”, რადგან ეგონა, ჭკუით ყველას აჯობებდა, “ნაციონალები” და თავისუფალი საზოგადოება ერთმანეთთან პაექრობაში გაერთობოდნენ და ამასობაში თავის ვიწროგუნდურ, კარჩაკეტილ რეჟიმში ძალაუფლებითა და თავისი გამჭრიახობით მშვიდად “დაჭკნებოდა”. თუმცა, რა როლიც გაუმზადა თავისუფალ საზოგადოებას, იქ თავად აღმოჩნდა, მთავარი რამ ვერ გათვალა – რევანშისტულ ძალას თავისუფალ საზოგადოებად გადაქცევა კი არა, ძალაუფლების ხელში ჩაგდება და ხელისუფლების სათავეში მოსვლა სწყუროდა. “ოცნებამაც” ტრანსფორმაცია განიცადა – ის ხალხი, ვინც ძალადობრივი რეჟიმის დროს წინა ხაზზე იბრძოდა, მათ რიგებში ისე ჭარბად აღარ ჩანს. ახლა ისინი დაწინაურდნენ, ვისაც კონფორმიზმი ადრეც არ უჭირდა.
ორი წლის წინ ფილარმონიის დარბაზში რომ ვთქვი, “ოცნება” ისე უნდა წავიდეს, “ნაცები” ვეღარ მობრუნდნენ-მეთქი, იმას ვგულისხმობდი, რომ ძალა, რომელიც ქვეყნის მართვის სურვილს გამოთქვამს, რევანშისტული არ უნდა იყოს. არსებულმა ხელისუფლებამ უნდა იცოდეს, რომ რომელიმე პოლიტიკური ძალა მის გასანადგურებლად კი არა, ქვეყნის უკეთ სამართავად Dმოდის…
– ქართველი საზოგადოების მოკავშირე ვინ არის ქართულ პოლიტიკაში?– არა ჰყავს მოკავშირე. ყოველ შემთხვევაში, “ოცნებას” მის მოკავშირედ ვერ აღვიქვამ და ვფიქრობ, ის ხელისუფლების სათავეში ქვეყნის კი არა, თავისი პარტიის სამართავად არის. საზოგადოებად მოსახლეობის ის ნაწილი მიმაჩნია, ვინც განსაცდელის დროს ღირსებას ინარჩუნებს. ვიღაცას შესაძლოა ნაადრევი მოეჩვენოს, მაგრამ ვგრძნობ, ახალი რეალობა მოდის ერსა და ბერშიც, თანაც მხოლოდ პოლიტიკური ძალის ალტერნატივა კი არა, ახალი ეპოქა მოდის. ვფიქრობ, თანამედროვე საქართველო მე-19 საუკუნის საქართველოზე დგას და ხვალინდელიც მას დაეყრდნობა, რადგან მაშინ მოეყარა თავი ჩვენს აწმყოს, წარსულსა და მომავალსაც, იმიტომ, რომ მაშინდელი ეროვნული მოძრაობა რევანშისტული კი არა, მომავალზე, სულიერების აღორძინებაზე, საგანმანათლებლო აღმასვლაზე იყო დაფუძნებული. ეს ეპოქა იმითაც არის მნიშვნელოვანი, რომ მაშინ ქართველმა საზოგადოებამ კალენდარი ევროპულს გაუსწორა. ახლა ეს ისევ გასაკეთებელია. მთავარია ახალი რეალობა, რომელიც დროულად უნდა მოვიდეს, რათა გასწორებული კალენდრით ვიცხოვროთ.
– “უცნობი” გეგმავს დააფუძნოს საზოგადოებრივი მოძრაობა სახელწოდებით “აი ია”. ეს ძალაც ახალია.– აქციის მინაწილე არ ვყოფილვარ, რადგან უფრო ინდივიდუალიზმის მომხრე ვარ და ვცდილობ ჩემი შემოქმედებაც და ცხოვრებაც ოთარ ჭილაძის ერთ-ერთი რომანის სათაურს, “გზაზე ერთი კაცი მიდიოდას” ჰგავდეს. ერთი კაცის მსვლელობას თავისი სიმართლე და მადლი აქვს. თუმცა ყველა იმ ადამიანს ვგულშემატკივრობ, რომელთან ერთადაც რეპრესიული რეჟიმის წინააღმდეგ თავისუფლებისთვის მიბრძოლია. ვაფასებ აქციის მესვეურთა და ყველა მონაწილის გულწრფელობას. ქართველი ხალხის დღე ყოველთვის არის და, ალბათ, ამისთვისაც არის ეს მოძრაობა დაფუძნებული. ყველა წამოწყებას მივესალმები. შესაძლოა ეს ყველაფერი იმ დიდი რეალობის შენაკადი იყოს, თუმცა მირჩევნია მოვლენებს არ გავუსწრო.
– პოლიტიკური მხარეების შეუთანხმებლობაზე მსჯელობისას ხშირად გვესმის, რომ ეს იმიტომ ვერ ხერხდება, მათ მიღმა სააკაშვილი დგას, მეორე მხარეს კი ივანიშვილი…– მე ასე არ ვფიქრობ. აქ არის სააკაშვილი, რომელიც დღენიადაგ ცდილობს ძალაუფლების ხელში ჩაგდებას, ისევ იმ დროშია ჩარჩენილი, როცა შევარდნაძის 30-წლიანი მმართველობა სულს ღაფავდა, ხალხს მობეზრებული ჰქონდა და ბრძოლასაც აზრი ჰქონდა, გამარგინალებულია და თანამოაზრეების ჩატოვებაც იმ დროში სურს, რადგან იმ გუნდისთვის იმდენად ტკბილია ის წარსული, რომ დღემდე ვერ აღწევენ თავს. რაც შეეხება ივანიშვილს, მასთან მძაფრი, საჯარო პოლემიკა მქონდა. იმას, რასაც მაშინ ვამბობდი, ახლა ევროკავშირი სასამართლოს რეფორმაზე მსჯელობისას თითქმის ტრანშის დონეზე აყენებს – მოსამართლის რეპუტაციის შესახებ უნდა დაიწეროს.
მე და ივანიშვილმა ალალმართალში ვიკამათეთ, თუმცა მლიქვნელებმა ეს ისე აღიქვეს, როგორც მათ უნდა აღექვათ, ჩემი ლანძღვა-გინებით ეპრანჭებოდნენ მას, არსენას ლექსის არ იყოს, ფარსადანს ასე ეგონა, ჩინს მომცემენ, ტემლაკებსაო, მაგრამ პანღურები უთავაზეს. თუმცა ჩვენი კამათის სიმძაფრე არ მიშლის ხელს მისი ღვაწლის შეფასებასა და კეთილგანწყობის შენარჩუნებაში.
არავის უპირობო მხარდამჭერი არ ვყოფილვარ და არც კრიტიკა გამჭირვებია, მაგრამ პიროვნულ ღირსებას არ შეხებია და ეთიკის ფარგლებში წარიმართა, ოღონდ საზოგადოების ზურგს უკან კი არა, ღიად ვიკამათეთ. ამის მიუხედავად, პოლიტიკაში მისი მოსვლაც ნაბიჯი იყო და წასვლაც ნაბიჯია, და თუ ნაბიჯია, კვალიც დარჩება. ორივე ნაბიჯი კი დროთა განმავლობაში კონიაკივით დაძველდება.
ამიტომ არ ვეთანხმები მოსაზრებას, რომ ახლანდელ ჭიდილში მმართველი გუნდის უკან ივანიშვილი დგას, თუნდაც იმიტომ, რომ ის წავიდა ხელისუფლებიდან. სამაგიეროდ, სააკაშვილი ისევ იღვწის ძალაუფლებისთვის. რეალურად ეს არის დაპირისპირება საქართველოს კეთილ მომავალს, წინსვლასა და სააკაშვილს შორის.
– პოლიტიკური და საზოგადოებრივი დუღილის ტემპერატურის მატებასთან ერთად, ქვეყნის გარეთაც იცვლება ვითარება, რუსეთი ყოველდღიურად გვაჩვენებს, რომ საფრთხე აქვეა. ამ დროს რას ვაკეთებთ ჩვენ?– ყველანი ისევ იმ რეალობაში, იმ სამეზობლოში ვართ, მაგრამ ევროპისკენ სვლა დეკლარირებული გვაქვს, ოღონდ კალენდარი დაგვრჩა ძველი და თუ მას ვერ გავასწორებთ, წინ კიდევ დიდხანს ვერ წავალთ. რადგან რუსეთზე ვსაუბრობთ, ვლადიმირ პოზნერის ვიზიტსაც შევეხები.
ის ზნეობრივად მისაბაძი ადამიანისგან შორს არის, მაგრამ იმ უსაქციელობასა და უკულტურობას, რაც მაშინ თბილისში გამოჩნდა, ეს არ ამართლებს. რა იქნება, ხვალ ჟერარ დეპარდიეს ამოიღებენ მიზანში?.. ასე ვეღარ გაგრძელდება, აზრის ასეთი ფორმით გამოხატვა არის რევანშისტული და უნდა დასრულდეს. გამარჯვების ასპარეზი არარევანშისტულ საქართველოს ეკუთვნის.
ავტორი: ლალი პაპასკირი
