წარწერა წიგნზე (რა შემიძლია, რა უნდა მოგცე)
***
Ne verebilirim sana, neye muktedirim ki?
Bu sakin, masmavi geceyi belki,
Veya şu denizi mi?
Şu dağları mı yoksa?
Bir ırmak gibi akıp giden
Şu yolu mu ya da?
Ne verebilirim sana, neye muktedirim ki?
Bugünü mü?
Yıldızları mı?
Şehri mi?
Rüzgarı mı?
Sesimi, soluğumu ve gözlerimi veririm sana,
Başka da bir şeyim yok ki!
Yüreğimi vereyim sana,
Muktedirse ellerin
Çıplak ateşi tutmaya.
Fikrimi vereyim sana
Ağır, devasa kanatlar
Bedenini yormazsa.
Tamaz ÇİLADZE
Türkçesi: Lia Çiladze- Hasan Çelik
***
რა შემიძლია, რა უნდა მოგცე?
იქნებ ეს წყნარი, ლურჯი საღამო?
ან იქნებ ეს ზღვა,
ანდა ეს მთები?
ან იქნებ ეს გზა,
რომელიც სადღაც
მდინარესავით მიდის და მიდის…
რა შემიძლია, რა უნდა მოგცე?
ეს დღე?
ვარსკვლავი?
ქალაქი?
ქარი?
მე მოგცემ ჩემს ხმას, სუნთქვას და თვალებს,
სხვა არაფერი არა მაქვს მეტი.
მე მოგცემ ჩემს გულს,
თუკი შენს ხელებს
ძალუძთ ატარონ შიშველი ცეცხლი.
მე მოგცემ ჩემს ფიქრს,
თუკი შენს სხეულს
არ დაღლის მძიმე ვეება ფრთები
თამაზ ჭილაძე
***
თამაზ ჭილაძის ბოლო დაბადების დღე
„ვინც ოდნავ მაინც იცნობდა თამაზ ჭილაძის პიროვნებას, ადვილად დამეთანხმება, რომ ამ დიდ პიროვნებას სიმარტოვის ატანის უზარმაზარი ძალა ჰქონდა… მას შეეძლო ადამინისთვის ესწავლებინა საკუთარ თავთან საუბარი“, – ასე ეხმაურება თამაზ ჭილაძის გარდაცვალებას სოციალურ ქსელში პოეტი და ლიტერატურათმცოდნე ქეთევან შენგელია და მწერლის ბოლო დაბადების დღეზე გადაღებულ ფოტოს აქვეყნებს.
„გარდაიცვალა თამაზ ჭილაძე, თანამედროვე ლიტერატურისთვის უმნიშვნელოვანესი და დიდი მწერალი…
როცა თამაზ ჭილაძის ნაწარმოებს ეხები, გახსენდება, რომ არსებობს ორიგინალური აზროვნების კულტურა. მისი მწერლური გამონათქვამები სავსეა სიბრძნით, სილამაზით, იუმორით, არაპირდაპირი დარიგებით, ის ყოველთვის სიყვარულის მხარეს არის…
თამაზ ჭილაძის არაერთი ნაწარმოებია თარგმნილი უცხო ენაზე, მას უამრავი ჯილდო აქვს მიღებული. შემოქმედს დიდი ხანია კარგად იცნობს საზოგადოება საქართველოშიც და სხვა ქვეყნებშიც. ის 1931 წელს დაიბადა და უახლესი სიტყვით გაამდიდრა ჩვენი მწერლობა. ევროპეიზმის ფეხის ადგმა და თანამედროვე ქართული მწერლობის ხელახალი დაბრუნება მშობლიურ წიაღში, უპირველეს ყოვლისა, მის სახელთან არის დაკავშირებული.
ინდივიდუალიზმი არ არსებობს სიმარტოვის გარეშე. ვინც ოდნავ მაინც იცნობდა თამაზ ჭილაძის პიროვნებას, ადვილად დამეთანხმება, რომ ამ დიდ პიროვნებას სიმარტოვის ატანის უზარმაზარი ძალა ჰქონდა… მას შეეძლო ადამიანისთვის ესწავლებინა საკუთარ თავთან საუბარი. საშინელი განწყობა სუფევს ლიტერატურულ სივრცეში; ვერ ვიჯერებ, რომ თამაზ ჭილაძე აღარ არის…
გავბედავ და ვიტყვი, რომ ის გახლდათ ჩემთვის უფროსი და დიდი მეგობარი, მისაბაძი ადამიანი და საოცარი სამყაროს მკვიდრი… არაერთი მნიშვნელოვანი რამ მისწავლია მისგან ცხოვრების შესახებ; ყოველთვის საინტერესო იყო მასთან საუბარი, მოდიოდა მისგან სითბო და სიკეთე; ძალიან დიდი გულისტკივილით ვემშვიდობები, ემშვიდობება მთელი საქართველო… სამარადჟამო ნათელში იყოს მისი სული…
ფოტოზეა თამაზ ჭილაძე, თავის ბოლო დაბადების დღეზე“, – წერს ქეთევან შენგელია.
http://kvira.ge/category/%e1%83%99%e1%83%a3%e1%83%9a%e1%83%a2%e1%83%a3%e1%83%a0%e1%83%90
