Birol Üstündağ
Dede torunun suretinde hayata geri döner.1942 yılı.Savaş yıllarıdır.Konak Oteli’nin balkonunda tekrar oturur.
Şehir küçük,insanlar azdır.Dönüp denize baktığında İstanbul vapurunu görür.Bu şehirde onu sevdiği zaman gemileri düşünmemiştir. Düşünmediği o gemilerden birine binip gitmiştir bir gün.
Hasret hissettiği şeydi.Yaşarken ölmüş gibiydi.Oysa herkes ciddi yüz ifadesiyle bilirdi onu.
Dede iktidarı temsil eder,torun muhalefeti,hayat karmaşıktır.Suretler birbirinin yerine geçer.O balkon yerinde kalır…
