”Loznika à la Kevser”i takdimimdir.
Loznik de diyebiliriz.Rumeli ile Kafkaslar’ı birleştirirken Manisa’nın asma yaprağını kullandım.Bütün olarak börek Rumeli’nden. İçindeki Mısır unu Artvin’den, pırasa Konya’dan, taze soğan ve nane bizim bahçeden. Yoğurdun sütü mandıradan mayalaması ben, bizzat, kendim”şahsım”dan.İçine o kadar çok ot doldurdum ki Giritli dostlarımı geride bıraktım. Bu ayrıntı da mühim.
Netice, loznik ya da loznika veyahut “Rumeli Pidesi” böyle bir şey. İnat ettim yaptım. İnat da bir murattır.
“Mısır ununa sinen taze asma yaprağının ekşisi” diye bir gerçek var arkadaşlar. Yok böyle bir şey.
(Bunu, Mısır ununa ve Mısır ekmeğine aşina olduğunuzu düşünerek söylüyorum. Yoksa sizin için bir anlam ifade etmeyecektir asma yaprağının Mısır ununu yanağından çapkınca öpmesi)
