Fehmi Uzal Ustiaşvili: Hep söyledim. Şimdide yazıyorum. Bunu da Hasan Çelik’ borçluyum. Türkiye’de / Türkçede Dato Mağradze’nin şiirine haksızlık yapılmıştır. Mağradze’nin adı bile Türkçeye, İngilizceden Magradze olarak sokulmuştur. Şiirde Şaire ve Şiire haksızlık cinayet değilse de cinayete eşdeğer suçtur. Bu hem Şaire karşı böyledir hem de okura karşı böyledir.
2007 den beri Dato Mağradze’nin şiirini Gürcüceden okuyan biriyim. Daha önce Şairin Türkçeye çevrilen üç kitabı ve onlarca şiiri var. Şiiri her zaman şiir olarak önemseyen ve şiire inana biri olarak burada ilk kez itiraf ediyorum! Dato Mağradze’nin o çevirilerinden hiç birinin tek bir dizesini bile üst üste iki kere okumadım, okuyamadım. Bu kadarı yeter!
Şiir çevri olsun olmasın, okurun evidir.
Şiire ve şiir çevirisine gösterdiği özen için Hasan Çelik’e teşekkür ediyor, Dato Mağradze’ye de evine tekrar hoş geldiniz diyorum.
******
Ve bir ev vardı, bir masa,
Kar gibi bembeyaz bir de sofra.
Ve bir daha gitmedi asla
Bayram, bize misafir gelen.
Dargın kalmamıştı hiç kimse
Ve masaya bağlandılar iple.
Ve anne- kar beyazı sofra idi
Ve baba- sofrada bir desti.
İsim de vardı… İsimsiz de,
Kalabalık peron işte her zamanki gibi,
Ve beyaz yaka idi – anne
Ve baba – gömlekte bir lekeydi.
Sabah oluyordu
Artıklarıyla akşamın,
Mavi manastırın çanı duyuluyordu,
Anne- engin açılmış pencereler,
Baba- odadaki çift taraflı rüzgardı.
Ve sayrılı hüzün sonra
Bulutlu sınırlara erişince,
Tebessüm belirdi duvarda – baba,
Tebessümün yanında balmumu- anne.
Ve bizim evimiz vardı.
Dato MAĞRADZE
Türkçesi: Hasan Çelik
******
და იყო სახლი, იყო მაგიდა,
იყო თოვლივით ქათქათა სუფრა.
და აღარასდროს აღარ წავიდა
დღესასწაული მოსული სტუმრად.
არ დარჩენილა არავინ უბრად
და გამოებნენ მაგიდას თოკით.
და იყო დედა _ ქათქათა სუფრა
და იყო მამა _ სუფრაზე დოქი.
იყო სახელიც… და უსახელოც,
როგორც სჩვევია ხალხმრავალ ბაქანს,
და იყო დედა _ თეთრი საყელო
და იყო მამა _ პერანგზე ლაქა.
დგებოდა დილა
ღამის ნარჩენით,
ისმოდა ლურჯი მონასტრის ზარი,
დედა _ გახსნილი ფართოდ ფანჯრები,
მამა _ ოთახში ორპირი ქარი.
და მერე, როცა ღრუბლიან სამანს
მიუახლოვდა სნეული სევდა,
კედელზე გაჩნდა ღიმილი _ მამა,
ღიმილთან ცვილის სანთელი _ დედა.
და იყო სახლი.
დათო მაღრაძე
Resim:2021- Temmuz/ Taksim/ Mis Sokak
