Kar yağıyor, yağmur, soğuk yenemiyor beni,
Çünkü umudum yalnızca sensin…
Benim sevmem çılgıncadır da hani ,
“Çılgınımın tekini” de rabbim esirgesin…
Cezbetmiyor beni kentlerin nezaketi,
Sabahlanmış geceler de lamba ışığında.
Ruhum susamıştır dağda bir çadıra,
Koyu bir muhabbete mum ışığı altında…
Hem nasıl dayanırım ben bu havasızlığa,
Bakmamaya dağ keçilerine, kar tavuklarına…
Isıtamıyor kalbini ovaya inen yollar
Dağın eteklerine alışkın dağlar kızının .
Donduruyor beni özü ruhsuz şamatalı alkışlar,
Boşaltamadım kadehimi ovanın şölenlerinde
Bizar etti çevremi havasız ortamlar,
Tıpkı ölüm gibi uyuyorum yaşarken de…
Yağmuru seviyorum, aniden bastıran sağanağı,
Soluğunu seviyorum, kurban olurum dağlara,
Seviyorum yeganemin gözlerine bakmasını
Ellerimde çılgınca bir aşkla…
Keti ATENELİ , 12.08.2016 -İstanbul
Türkçesi: Hasan Çelik
მაწვიმს, მათოვს, ვერ მერევა სიცივე,
რადგან შენი იმედი მაქვს ერთო…
რაღაც, გიჟი სიყვარული ვიცი მე,
“გიჟისცალი” დამილოცე ღმერთო…
არა მხიბლავს ქალაქური სინაზე,
ლამპიონზე განათევი ღამე.
სულს სწყურია მთაში კარვის ბინაზე
ვიბაასოთ სანთლის შუქზე რამე…
როგორა ვძლებ უჰაეროდ ან კი მე,
არ ვუმზერდე შურთხებსა და არჩვებს..
გულს ვერ მითბობს გზა-სავალი ბარისკენ,
მთის შვილსა და მთის კალთაზე ნაჩვევს.
ვერ დავცალე ბარის ლხინში ფიალა,
უსისხლძარღვო “ტაში-ტუში” მყინავს,
უჰაერო სივრცემ გამატიალა,
სიცოცხლეში სიკვდილივით მძინავს…
სუნთქვა მიყვარს მთისა – ვენაცვალები,
მიყვარს წვიმა, მოვარდნილი თქეში,
მზერა მიყვარს ჩემიცალას თვალებში
გადარეულ სიყვარულით ხელში…
/ Keti Ateneli 12.08.2016. İSTANBUL /
