Şiirler ve şairler benim hayatıma hapishanede girdi. Bir parça gazete kağıdına bile muhtaçtık biz. Trabzon cezaevinde lise iki edebiyat kitabındaki şiirleri sözlük yardımıyla günümüz Türkçesine bile çevirmiştim. Koğuşta bir sözlük ve edebiyat kitabı vardı. Başka kitap yoktu.
Şiirlerin bazılarını ezbere bilen bazı arkadaşlar şiirleri okurdu ben de kağıda yazardım. Her neyse o zamanlardan bugüne Nazım Hikmet, Ahmet Arif, Attila İlhan, Enver Gökçe, Orhan Veli ,Cahit Külebi,Melih Cevdet Anday, Şerko Bekes,Sezai Karakoç,Ataol Behramoğlu,Ahmet Erhan, Gülten Akın gibi şairleri severek hissederek okudum.
Ruhum toplumsal gerçekçi akıma yakındı. Yine de öyle, adalet ve özgürlüğü hissedene kadar bu böyle olacak. Örneğin bana göre toplumun apolitize edildiği 1950’li yıllarda ortaya çıkan dolaylı anlatımlı, ikinci yeni şiirlerine açık yazmam gerekirse önyargı hissettim. Hala da öyle sayılırım.
Turgut Uyar,Edip Cansever, İlhan Berk ve bir çok şairin şiirleri ruhuma, aklıma uygun gelmedi.Kendini denetleyerek yazılmış şiirler gibi düşündüm. Bana göre şiir vurucu olmalı. İnsanın kalbine dokunmalı.Hele ki Turgut Uyar ‘ın şiirinde bir dizede geçen “Kürdistan’da ve Muş–Tatvan yolunda bir yer kanar.” dizesinin yazılmasıyla Uyar ‘a ilginin öne çıkması ilginçti. Onu okuyan kitle acaba Şerko Bekes ‘i ne kadar biliyor?
Günümüzde de ikinci yeni şiirlerinin yeniden her yeri sarması varolan suskunluğa denk gelmiyor mu? Sanat ve kültürün yerlerde süründüğü dönemlerde değil miyiz?
Paul Eluard, Luis Aragon, Nikola Vaptsarov, Federico Garcia Lorca,Arthur Rimbaud,Yannis Ritsos batıdan okuduklarım ve sevdiklerim…
İnsan ruhundan,yüreğinden, dilinden , bedeninden kendine sansür uygulamazsa güzel eserler üretir. Bugün bir durağanlık varsa herkesin temkinli oluşundandır. Oysa sanatsal yaratıcılıkta temkinlilik yoktur. Yani sanat düzen içi değildir. Sanat insanları, kitleleri sarsmalıdır.
Böyle düşünüyorum ve kitaplarla aramdaki ilk mesafeyi yazarın ne yazdığı, tutumu, hayata bakışına bakarak koyuyorum. Yani sevdim mi tam severim…
Sevmedim mi hiç !
