Özgür Gürbüz
Sadece yaptın; takdir beklemedin, destek istemedin. Anlatmaktan çok dinlemeyi seçtin. Kibrin girdabına kapılmadın; ses isteyenlere ses, el isteyenlere el oldun. Sanki sana tebliğ edilmiş bir vazife gibi bildin bunu; önüne de arkana da bakmadın.
Başkalarının kavgalarında ilk yumruğu çoğu zaman sen yedin, yine de “eyvallah” dedin. Sessiz kalman, karışmaman gerektiği söylenen her meselede, bütün riyakâr davetleri reddedip haklının ve doğrunun yanında durdun.
Sana bunları yap diyen olmadı; sen yaptın. Tüm itirazların ortasında irade gösterdin. Güçlünün yanında olmayı değil, haklının yanında durma erdemini seçtin.
Belki bugün değil, belki de bu âlemde değil; ama elbet bir gün, evet bir gün, hayat seni de doğrulayacak. Umudunu kaybetme. Çünkü umutsuz yaşanmıyor.
