Veysel Çolak: Bir Çıkmazdan Kurtuluş

Bir Çıkmazdan Kurtuluş

Saatin var diye zamanı kurduğunu sanma
bıktın çaldığın kapıyı açmaktan
gidiyorsun ya
Turgutlu’dan geçerken anneme uğra
çok iyi olduğumu söyle
okyanusu geçerken kaybolduğumu söyleme
Çardak Kahve’de bir çay iç
oralardadır hâlâ çocukluğum
görürsen ona kuşları göster
ayak izlerimiz kalmıştır, onlara basarak yürü
içinde dinamit olan bir cümle taşı cebinde
zamanı gelecektir, mutlaka kullan.

Şu iki sözcüğü de al
meydanlarda bekleyen çocuklara ver
şunları da çok iyi sakla
kaybolduğunda onlar yol göstersin sana.

Yıkmadan gitme
son kez buluştuğumuz o paslı iskeleyi
martıları da götür, denizin asi aşklarını
insanların yanından geçerken dikkatli ol
üstüne ihanet sıçramasın.

Hep buradayım, kendi yanımda
iyileşmeyen yaralar içindeyim
ağır yalnızım uzanırken bir manolyaya
dünyadan taşıyor gözlerimden damlayan acı
gecenin en karanlık yerindeyim.

Çıkıp dolaşıyorum arada bir
kimse görmüyor bir kaçağın öfkesi olduğumu
annemin merakıyım doğduğum günden beri
annemin bitmeyen hüznüyüm
çoğalıyor acı kendimle paylaştıkça
ayrıldığımız yer kanıyor hâlâ.

Hanginizden gideyim, hanginize gideyim?
en iyisi bir şiirden bir şiire gideyim
henüz yazılmamış bir şiire.
“İnsanın anayurdu çocukluğudur.”*
o çocukluğun yazılmamış şiirine gideyim.